Eins og þessi ‘mid-credits’ sena í fyrri Venom-myndinni var nú yfirgengilega bjánaleg, þá verður að segjast að framleiðsluteymið hjá Sony og félögum hafi tekist að framkvæma hið undarlega auðvelda verk að spúa út framhaldsmynd sem er betur heppnaðri, viðburðaríkari og almennt skemmtilegri. Litlir sigrar eru litlir en það væri ferlega klúðurslegt af Spider-Man-lausu Spider-Man seríunni hjá Sony að klúðra heilli bíómynd um ágætlega steikta fígúru um Venom annað skiptið í röð.
Þegar Woody Harrelson dúkkaði þarna síðast upp í pínlegri gestarullu, virtist sem að hann væri að lofa áhorfendum tvennu; að hann kæmi sjálfsagt við sögu í næstu lotu sem Cletus Kasady/Carnage og þá með fáránlega fyndinn, eldrauðan krullaðan gulrótakoll, og að framundan væri sko aldeilis blóðbaðið.
Eins og Harrelson sagði sjálfur í umræddri senu:
“When I get out of here, and I will… there’s gonna be carnage.”
Voilà! Þá höfum við framhaldsmyndina, sem kaus að undirstrika þessi orð enn fremur með undirtitlinum (nei nei, ekkert örvæntingarfullt við það. Alls ekki). Því miður er aðeins x mikið hægt að standa undir ‘carnage’ loforðinu þegar kvikmyndin er límd pikkföst við hundleiðinlega PG-13 aldursstimpilinn. Titillinn og réttar sagt fleygu orð Harrelsons verða þeim mun tómari í útkomunni. Það er nóg af ofbeldi og ærslagangi, en líkt og í fyrri myndinni líður áhorfandanum eins og sé verið að selja þarna miklu grimmari mynd sem hefur verið geld, sundurskorin og ritskoðuð í klessu. Að vísu er nokkuð ánægjulegt að einhverjum snillingi á bak við þessa mynd tók þá ákvörðun að betra væri að breyta hárgreiðslunni á Harrelson. Það er alveg plús sem gæti gefið ræmunni tveggja punkta forgjöf.
Betri fréttirnar liggja reyndar í því að skipta út ómerkilegum leikstjóra (þ.e. Ruben Fleischer, sem best er geymdur í eingöngu Zombieland-myndum) fyrir engan annan en sjálfan Andy fokkin’ Serkis, Mo-Cap meistarann á bak við Gollum og Caesar. Serkis hefur undanfarin ár verið að flexa nýju vöðvana sem leikstjóri og hófst það hjá honum þegar hann gegndi hlutverki aðstoðarleikstjóra í The Hobbit þríleiknum. Fyrir ekki svo löngu síðan tókst honum að taka prýðissnúning á Skógarlífi með Netflix-myndinni Mowgli: Legend of the Jungle, og nú er kauði kominn í ofur(and-)hetjubransann. En þar sem um ræðir markaðs-testaða táningavæna söluvöru frekar en töff aðlögun á sögu um viðbjóðslegan skúrk, þá kemur ekkert svo mikið á óvart að Serkis hefur trúlega þurft að leyfa framleiðendum að leikstýra þessari mynd með sér eða fyrir sig.
En að því sögðu, þá er efniviðurinn ekki alfarið laus við fínan púls, margir leikararnir eru í miklu stuði og það er sjónræn dýnamík í framsetningunni sem vantaði gjörsamlega í síðustu mynd. Og ef það er eitthvað sem þykir margfalt merkilegra en að Serkis skuli vera við stjórnvölinn, þá er það fullkomlega galið að masterklassa kvikmyndatökumaður eins og Robert Richardson hafi samþykkt þetta gigg. Við erum að tala um mann sem skaut reglulega ótrúlega glæsilega útlítandi verk fyrir t.d. Martin Scorsese, Oliver Stone, John Sayles, Quentin Tarantino og fleiri. Þess að auki tók hann upp Adrift eftir Baltasar Kormák og tók eitt og eitt gigg fyrir fínasta fagfólk eins og Barry Levinson, Rob Reiner, Robert Redford, Robert De Niro, Penelope Spheeris, svo fáein dæmi séu nefnd. Hvernig Richardson slysaðist í það verk að skjóta Venom framhaldsmynd frá Sony mun ég seint skilja. Snillingar hafa svo sem oft misst sig í langsóttari áskoranir þegar þeim vantaði peninga eða töpuðu fyndnu veðmáli.
Nú er blessunarlega búið að löngu afgreiða hundleiðinlegu formúluna að þurfa að stilla öllu upp og telja niður mínúturnar eftir að eitthvað ruglað gerist á skjánum. Venom: Let There Be Carnage rýkur strax af stað á fyrstu mínútu og leikur sér að hressilegri ringulreið sem rammpakkast í litlar 90 mínútur. Þýðir þetta þá að myndin þjóni öllum persónum sínum vel, baksögum, mótiveringum og öllu slíku? Bara alls, alls ekki. Þetta er skelþunn skrípómynd sem best er að drepa á heilanum yfir, ef myndin er þá ekki löngu búin að lemja úr manni heilasellurnar. Þar að auki er erfitt að segja nei við þessari sturluðu odd-couple pörun hjá Tom Hardy og úrillu geimverunni sem étur fólk. Það flytur afþreyingargildið langar leiðir hvað Hardy er til í þetta allt og af svona mikilli innlifun.
Til að koma aftur að Harrelson, þá er hann vissulega kætandi í viðeigandi klikkun sinni sem minnir lúmskt á persónuna hans úr Natural Born Killers. Ef ekki þá allavega úr sömu ætt. Með honum í tíðri för er álíka mikið fjör að finna frá Naomie Harris, sem hefði alveg mátt fá meira að gera, en Harris gerir sem mest úr hverri senu. Eitthvað sambærilegt má segja um Michelle Williams, nema í allri kaótíkinni þarf hún að vera sá karakter sem er hvað mest eðlilegur og jarðbundinn.
Þetta þarf ekki að súmmast upp í nein geimvísindi eða marglaga og dannaða upplifun, bara skemmtilega afþreyingu. Venom: Let There Be Carnage hefði átt að vera blóðugri, ýktari og andstyggilegri fyrir allan peninginn miðað við efniviðinn sem um ræðir. Smávægilegur fókus á meiri mannúð og betur plottaðri framvinda hefði verið fínn bónus, en það að bitlausa ‘fjölskylduvæna’ Venom myndin skuli reynast vera svona stórkostlega ó-leiðinleg er bara hin þokkalegasta málamiðlun. Hasarinn er fínn, samspil karaktera hvergi á sjálfsstýringu og það líður aldrei langt á milli góðrar vitleysu. Með svona gæðaþrepun gætum við kannski fengið frábæra Venom-mynd eftir svona sjö tilraunir hjá Sony.
En hvað sem Tom Hardy fékk greitt fyrir þetta allt saman, þá var það þess virði.
