Category: Hasarmynd
-
Ómögulegt er að ímynda sér hasarfíkla óánægða með þessa veislu.
-
Þessi þriðja steraða sci-fi Strumpamynd er í sjálfu sér brillerandi dæmi um James Cameron í sínu Cameron-legasta formi hingað til.
-
Kannski er skynsamlegra að leyfa bíóinu bara að stúta heilasellunum á meðan maður leyfir sér að skrækja og góla með öllu hinu jákvæða sem eftir stendur.
-
Framlag Bruckheimers til ‘pabbamynda’ í gegnum áratugina hefur verið ómetanlegt, en allt rennur sitt skeið.
-
Myndin neitar að minnsta kosti að eltast of mikið við skottið á forvera sínum og tekur sína innri (og ytri) vitleysu alveg skömmustulaust til hins ítrasta.
-
Poppkornsmynd í þeim skilningi að mest viðeigandi væri að njóta hennar með tveggja daga gamalt örbylgjupopp í kjöltunni þar sem eftir standa baunirnar að mestu.
-
Díteilaður skuggi af betri tímum og dögum þessa myndabálks. Ferlega fúlt, en ferlega flott líka.
-
Hægt er að sjálfsögðu að njóta Twisters á eigin spýtum, en það er fjarri því að vera ósanngjarnt að bera hana saman við upprunalegu ræmuna þegar hún fótar sig svona gífurlega mikið í spor hennar.
-
Telst það til vonbrigða þegar útkoma bíómyndar er fáránlega góð en ekki barasta brill?
-
Það verður ekki tekið frá Denis Villeneuve hvað hann hefur áorkað með marga bolta á lofti.
-
Hún er allan tímann stórglæsileg sjónrænt séð en á vissum stundum þreytulega flöt til gláps, í innihaldi og anda.
-
Mynd sem þarf reglulega að upplifa aftur í kvkmyndahúsum. Hún er fokkin’ þrítug og eldist eins og glæstur Goldblum.
-
Heili undirritaðs óskast. Hann gæti hafa sprungið óvart á tímabilum. Ef ekki þá lekið út um augu og eyru. Svoleiðis upplifun fer yfirleitt vel með poppinu.
-
Það er bæði nóg að gerast og frétta í þessari mynd en að sama skapi er hún viðburðarminni, þvældari og þynnri en mætti halda.
-
Grínlaust gæti þetta vel verið Fury Road existensíalísku sýrumyndanna.
-
Best að segja það strax: Þetta er ‘New Nightmare’ Matrix-myndanna… með sál.
-
Nolan á hér til að týna sér í eigin sýndarmennsku. Hann hefur skýra stefnu um að útbúa þrunga og dannað heilaklám og vill sýna alla peningana á skjánum, vopnaður IMAX-æði sínu og eins litlu af tölvubrellum og mögulegt er.
-
Afþreyingargildið heldur svosem sínu út í gegn og myndin verður MJÖG skemmtilega bombastísk þegar brellugrauturinn nær hámarki.
-
Parabellum er á kafi í flottum bardögum, einvígum, skothríðum og almennri “ég-trúi-ekki-að-hann-drap-manneskju-með-þessum-hlut” maníu – á besta máta.
-
Myndin hefur mikla sál og fullkomlega fangar anime-væb uppruna síns.
-
Tilfinningar eru… blendnar.
-
Tom Hardy er ljómandi sprækur í mynd sem fúnkerar eins og hún hafi lent í hakkavél.
-
Hún er stór, hún er rugluð, hún er gaman – og kemst bæði upp með að taka sig alvarlega og vera eins absúrd og henni sýnist.
-
Heiladauð þeysireið af rugli. Betri en hinar framhaldsmyndirnar samt.
