Eftir tvær endurræsingar og fullt af myndum samanlagt (þar á meðal sjálfstæða Venom-mynd…) hefði verið auðvelt að halda því fram að Sony/Marvel væri búið að tappa út og tæma allan hugmyndabanka í tengslum við Spider-Man á hvíta tjaldinu.

Greinilega ekki…!

Spider-Man: Into the Spider-Verse kemur hingað sveiflandi inn með ný skilaboð, fullt af brjálæðislega villtum hugmyndum og með framsetningu sem er ekkert minna en pop-art listaverki líkast. Þar fyrir utan er meira en velkomið að fá origin-söguna hjá Miles Morales, sem er ekkert síðri né óskemmtilegri karakter heldur en Peter Parker. Jafnvel á marga vegu áhugaverðari. Í þokkabót er hérna (loksins?) kominn svívirðilega ferskur og frumlegur vinkill að origin-sögu, sem snýr að persónu sem tekur við rullu Köngulóarmannsins eftir að hinn raunverulegi Peter Parker lætur lífið. Og enn fremur í þokkabót er hérna í boði atburðarás sem leikur sér miskunnarlaust að fjölheima(e. multiverse-)pælingum og nálgunum að því hvernig Spider-Man hetjan sem slík getur skipað sér í margs konar vinkla. 

Það er ekki hægt að ræða Into the Spider-Verse án þess að grandskoða og leggja áherslu á þennan líflega, vægast sagt trippaða og einkennilega teiknistíl, þar sem alls konar brögðum er beitt (en ath. flogaveikir einstaklingar skulu vinsamlegast halda sér frá þessari bíómynd…). Margar hverjar leiknu ofurhetjumyndirnar og hasarblaðaræmurnar hafa reynt til hins ítrasta að fanga ákveðinn fíling sem minnir á lifandi, spriklandi teiknimyndasögu (t.d. Hulk frá 2003, Sin City, Dick Tracy ofl. ofl.). Það sannast þó með Into the Spider-Verse að þannig stílbrögð virka klárlega best í teiknimyndaformi. Myndasögustíllinn er meira að segja matreiddur með slíkum bókstaflegum hætti að þarna sjást reglulega eins konar prent-doppur (e. ‘Ben-Day’ doppur) til að innsigla lúkkið. Það er sniðugur viðauki við allt þetta lúkk en að mati undirritaðar aðeins of mikið ‘overkill’, stundum pínu truflandi. En það er minniháttar.

Myndin er samt stöðugt á hreyfingu, með augnakonfektið og litina allsráðandi, en allt þetta sjónræna skraut er samt sem áður gert til að þjóna sögunni. Hið sama gildir um allan hasar, sem er aldrei á boðstólnum nema með tilliti til frásagnar og til þess að fleyta narratífunni áfram. Persónurnar eru líka allflestar viðkunnanlegar, viðtengjanlegar, minnisstæðar eða grípandi, eða allt þetta samanlagt; frá Miles Morales – talsettur af miklum eldmóði af Shameik Moore – til (Spider-)Gwen Stacy eða enn furðulegri fígúra eins og Spider-Ham, Spider-Noir (talsettur af Nicolas nokkrum Cage í þvílíku stuði!) og Peni Parker (innskot: hún er mitt persónulega uppáhald). Flestir þessara auka Spider-fígúra koma líka með sinn eigin teiknimyndastíl inn í allan fjörgrautinn, til dæmis tótal skrípói í anda Looney Tunes eða óforskömmuðum Anime-töktum. 

Enn og aftur, það er ekki hægt að lýsa nógu ítarlega hversu lifandi og helluð þessi teiknimynd er frá A til Ö, þar sem allt er sett í hágír og ástríðan gusar úr römmunum. Meira að segja skúrkurinn, í öllum sínum ýktu hlutföllum, er minnisstæður og ógnandi, en það er hinn góðkunni Kingpin sem Liev Schreiber ljáir rödd sína. Til að innsigla alla stemninguna þýðir ekkert annað en að hrósa Daniel Pemberton hásterkt fyrir tónlistina, sem gefur myndinni réttan púls ásamt góðum nýtingum á lögum á borð við ‘What’s Up Danger’ og ‘Sunflower.’

Spider-Man: Into the Spider-Verse er einfaldlega veisla í hágír; Meiriháttar töff í öllu hinu sjónræna auk þess að vera hjartnæm, með sál, temmilega dýpt og ekki síst bilaðslega fyndin út í gegn. Það yrði kjaftstoppandi sigur ef nokkurri annarri Spider-Man mynd muni einhvern tímann takast að toppa þessa. Svona á að gera þetta.