Maður hefði auðveldlega haldið að ofurhetjumynd sem ber undirtitilinn (og snýst að hluta til um) „Ragnarök“ hefði leyft sér að vera aðeins meira galin, epísk eða jafnvel myrk – í stað þess að stilla sér upp sem hreinræktaðri gamanmynd. En aftur á móti er um að ræða seríu þar sem mynd með titilinn The Dark World hafði nánast engan áhuga á neinu öðru en endalausum bröndurum og skrítlum á kostnað bitastæðra átaka.
Þetta er svo sem ekkert nýtt þegar kemur að hinu alræmda MCU-batteríi, en þessi tiltekni kafli virðist drifinn áfram af einni meginreglu: Þegar í vafa skal tvöfalda eða þrefalda gríntóninn og brandaradæluna – því hverjum er ekki sama um ósviknar tilfinningar eða svigrúm fyrir almennilega persónuþróun?
„En hey, hún er SVO skemmtileg – er það ekki?“ spyrja eflaust flestir í markhópnum.
Ehh…
Þegar öllu er á botninn hvolft er töluverður munur á því að reiða fram létta og freyðandi poppskemmtun og því að stóla nánast eingöngu á sitcom-grín til að vega upp á móti slitróttum söguþræði, yfirborðskenndum hliðarpersónum (þar á meðal hinni mikið hæpuðu Valkyrju, sem er… orkurík og sjarmerandi en ekkert sérstök yfir heildina) og ótrúlegum skorti á ógn og framvindu miðað við hvað mikið er í húfi.
Thor: Ragnarok er gjörsamlega ófær um að koma tilfinningum persónanna til skila af einlægni – eða verra, hún hefur einfaldlega engan áhuga á því. Og jafnvel þegar slík augnablik ná að skína í gegn þá virka þau frekar eins og heppni hjá teyminu á bak við myndina; meira eins og tilskyld skyldurækt en vel meðhöndlað drama sem snertir áhorfandann.
Sem hálfgerð (en samt ekki) framhaldsmynd af fyrri Thor-myndunum er þessi nokkuð marklaus og örvæntingarfull. Hún núllstillir – eða hunsar – allt sem hinar tvær byggðu upp og kastar því frá sér í þágu hressilegs hraða, stanslauss flóðs af brandörum og ódýrra „fangasm“-mómenta til að hita upp fyrir Infinity War. Brotin eru nokkur; til dæmis er Lady Sif (e. Jamie Alexander) hvergi sjáanleg og ekki svo mikið sem nefnd á nafn. Hið svokallaða Warriors Three teymi gerir nákvæmlega ekki neitt fyrir söguna og jafnvel mikilvægustu senurnar hjá Óðni – eða senurnar, punktur – eru afgreiddar í óvenjulega miklu flýti. Eins og svo margar aðrar MCU-myndir, þá þjónar þessi mynd aðallega þeim tilgangi að vera uppfylling eða millistopp sem leiðir síðan í næstu stóru hópmyndina hjá Hefnendunum. Þótt hún taki djarfa beygju í þriðja hlutanum kemur hún aldrei heim og saman sem sjálfstæð og heilsteypt saga. Við fáum brotabrot af persónuþróun og þemum, en handritið er alfarið upptekið af því að snúa upp á væntingar í þágu „LOL-mómenta“ frekar en að koma með eitthvað spennandi, óvænt, ferskt eða innilegt.
Það má segja margt um DCEU-myndirnar (og þetta kemur frá gaur sem fílar varla eina einustu mynd úr þeirra bókhaldi til þessa), en þær taka stundum stóra sénsa og leyfa sér að fara alla leið. Vissulega virka þær áhættur ekki alltaf og framleiðendurnir hafa yfirleitt ekki hugmynd um hvað þeir eru að gera, en ég kýs frekar að sjá samofinn ofurhetjuheim sem reynir að minnsta kosti eitthvað róttækt, steikt og öðruvísi – þótt úr verði slæm mynd – frekar en að fá röð af vanillumyndum sem gera nánast það sama aftur og aftur. Uppskriftin krefst ómælds magns af gríni með litlu svigrúmi fyrir alvöru tilfinningar, allt til að tryggja að myndirnar gangi upp sem auðmeltar hasarblaðamyndir fyrir alla aldurshópa.
Að ráða Jeff Goldblum til að vera eins „Jeff Goldblum-legur“ og hann mögulega getur var reyndar meistaralegt múv og óneitanlega er maðurinn eldhress og pönnusteikt góðgæti. En flestir „Planet Hulk / Grandmaster“ kaflarnir virka eins og risastór uppfylling sem étur upp allt miðbikið og tefur söguna sem skiptir mestu máli. Þetta er B-saga sem hirðir sviðsljósið á meðan lítið sem ekkert gerist í Ásgarði þangað til líður að ferlega umfangslitlum og svekkjandi lokabardaga (sem meikar lítið sens, því Hulk að berjast við Fenrisúlf ætti að vera EITT ÞAÐ SVALASTA Í HEIMI). Þetta undirstrikar líka hve miklum tíma er rænt frá mikilvægari persónum, eins og Idris Elba (sem er náttúrulegur töffari en skilur varla neitt eftir sig hér), Karl Urban og sérstaklega Helu í fjörugri túlkun hinnar guðdómlegu Cate Blanchett. Leikkonan virðist þarna skemmta sér konunglega, hræðist ekki að fara yfir strikið og gæðir dauðagyðjuna lífi af miklum sjarma. En, enn eitt skiptið mætti halda að Marvel-risarnir fái sérstaka ánægju út úr því að dæla út grautþunnum skúrkum sem fá lítið annað að gera en að setja sig í stellingar og glenna sig. Að þessu sögðu hefur þeim lúmskt farið fram á þessu ári, þar sem Michael Keaton og Kurt Russell gáfu sínum illmennum ákveðinn þunga og dýpt.
Allavega, án þess að hljóma of neikvæður, þá get ég fullyrt að myndin verður aldrei leiðinleg eða óviðburðarík. Stóri slagurinn hjá Þór og Hulk í leikvanganum, sem hefur verið í brennidepli í kynningarefninu, er prýðisgóður og nokkur glettin atriði hitta furðu vel í mark. Verst er þó hvað sú sena tekur fljótt púðurslausan enda. Og líkt og á við um flestar gamanmyndir: ef einn af hverjum sautján brandörum virkar ekki, þá hefur eitthvað farið verulega úrskeiðis – en vel heppnuðu brandararnir eru einfaldlega fáir og langt á milli þeirra.
Chris Hemsworth og Tom Hiddleston eru kátari en áður og láta betur um sig fara í hlutverkum sínum. Hiddleston er í sérstaklega góðum gír og bræðragremja þeirra nær enn að skila góðri dýnamík. Valkyrjan hjá Tessu Thompson er (aftur) skítsæmileg, en mér finnst að miklu meira hefði mátt gera úr henni, sem á líka við um spriklandi sprækan Mark Ruffalo; annað hvort sem Bruce Banner eða Hulk almennt. Ef eitthvað fær algjörlega að njóta sín þá er það tónlistin. Hún er ekki bara nokkuð traust (það sama gildir um tvöfalda notkun á The Immigrant Song), heldur skrúfar hún rakleiðis upp í retro-nostalgíunni á þann tryllingslega svalan máta sem Guardians-myndirnar létu sig aðeins dreyma um. Það er alveg þriggja plússtiga virði.
En hér kemur stóra játningin, og þetta er hluti greinarinnar þar sem ég segi þér að ég er í fársjúkum minnihluta, bæði með þessa mynd og Thor-seríuna alla: Mér finnst fyrsta Thor-myndin vera stórskemmtileg og enn þann dag í dag best af þrennunni. Vissulega var sagan grunn, hliðarpersónurnar einhliða (takk, Natalie…) og „fiskur á þurru landi“-formúlan var talsvert klisjukennd. Engu að síður var meiri tilfinning fyrir tignarlegu undri, hjarta og umfangi í höndum Kenneths Branagh. Það var ákveðið áreynsluleysi í leikstjórninni, sem var studd af óperatískri og flottri tónlist. Þar að auki var Branagh fær Shakespeare-leikstjóri sem tókst á við efnið af virðingu. Myndin tók sig alvarlega þegar á þurfti að halda en hræddist aldrei að beina spjótum sínum beint að þeim ómælanlega kjánalegheitum sem fylgja þessari tilteknu persónu. Í skemmra máli; Fyrsta Thor myndin var nokkurn veginn eins og Masters of the Universe. Nema bara ekki glötuð og hlægileg af röngum ástæðum.
Thor: The Dark World var aftur á móti að mestu leyti sóun á góðum efnivið og fór nokkrum skrefum of langt í gríninu, þótt hún hafi haft fjandi fína spretti inn á milli. Ragnarok á fullt sameiginlegt með þeirri mynd, nema hún er fimmfalt sjálfumglaðari, pínlegri og enn meiri vörusvik miðað við titilinn. Það er satt að segja með ólíkindum hvað þrumuguðinn gengur í gegnum miklar hremmingar í þessari sögu án þess að heildartónninn leyfi því nokkurn tíma að malla.
Á pappírnum var það frábær hugmynd að fá Taika Waititi til að leikstýra Marvel-mynd, en gleðin nær varla mikið lengra en að fylgjast með honum leika kómíska klettaskrímslið Korg. Því miður er margt fyndnara við Korg á blaði en í útkomunni, og þegar á líður fer grínið hjá honum að ryðjast fullmikið inn á dramað. Vissulega er myndin litrík, töff í hönnun og á köflum ágætlega stílhrein, en í myndmáli og andrúmslofti er ræman flöt, bragðlaus og bersýnilega skotin að mestu leyti innandyra – þar sem stutt er í að áhorfandinn finni fyrir grænu tjöldunum í bakgrunninum. Sumar tölvubrellurnar eru sömuleiðis misgóðar, alveg á mörkum þess að svipa til katastrófunnar Gods of Egypt.
Ef eitthvað er, þá leiddi Thor: Ragnarok til þess að ég kunni enn meira að meta hvernig Guardians of the Galaxy Vol. 2 gekk að flétta saman sjónarspil, absúrd humar og alvöru tilfinningalegan þunga í litríkan rússíbana sem var á heildina litið gríðarlega skemmtilegur, dásamlega skrýtinn og einlægur. Thor: Ragnarok er mynd sem virkar nánast eingöngu þegar horft er á hana með fagnandi fanboy-dósahlátri í gangi.
