Kvikmyndaveggspjöld og DVD-umslög eru magnað fyrirbæri. Þau gefa tóninn fyrir viðkomandi vöru og leggja markaðsmenn áherslu á þau atriði sem þeir telja að muni draga að áhorfendur – jafnvel þótt þau eigi lítið skylt við sjálfa kvikmyndina. Íslenskar bíómyndir hafa af og til fengið skrautlegar nálganir þegar kemur að DVD-umslögum, sérstaklega fyrir erlenda markaði, eins og hér má sjá dæmi um.
Hvar er Jón?
Leikstjórinn Róbert Ingi Douglas fylgdi eftir kvikmyndinni vinsælu Íslenski draumurinn með annarri óhefðbundinni þroskasögu, að þessu sinni sögu um óöruggan ljúfling sem verður ástfanginn af kínverskri konu. Jón Gnarr fer með aðalhlutverkið í myndinni Maður eins og ég en á heimsvísu hefur það lítið að segja, í ljósi þess að hann hefur alveg gleymst á plakatinu. Í staðinn prýða fjórar huggulegar dömur hluta af rammanum, en hönnunin er eitthvað súr þegar hvergi sést í titlaða „manninn“ sem kemur fram í hverri einustu senu myndarinnar. Jón ætti annars varla að vera ósáttur við afraksturinn enda hefur hann opinberlega sagst ekki vera stærsti aðdáandi myndarinnar.
Lögguhasar og læti
Seint verður hægt að segja að glæpatryllirinn Borgríki sé hasardrifinn en það er þó sú ímynd sem breska umslagið gefur til kynna auk fallegra stjörnugjafa og stórra loforða. Íslenska sérsveitin stillir sér þarna upp með glæsibrag en hvergi er vísbending um að söguþráðurinn gangi fyrst og fremst út á fjölbreytt hlaðborð persóna og svikamyllur. Umslagið kitlar óneitanlega og grípur augað, en sprengingin í bakgrunninum gefur fölsk fyrirheit, enda ekki ein sprenging í allri myndinni.
Grimmilegur Ingvar
Varla er það mikið leyndarmál að hinn vinsæli sakamálatryllir Baltasars Kormáks, Mýrin, ber heitið Jar City á erlendri grundu. Aftur á móti kemur myndin á breska hulstrinu á óvart. Þar sést drungalegur Ingvar E. Sigurðsson með afskorna hönd í krukku í forgrunninum. Björn Hlynur og Ágústa Eva eru hvergi sjáanleg. Ætli það sé verið að gefa í skyn að Ingvar sé að brugga einhver drungaleg ráð?
Kuldahrolli lofað
Spennutryllir Reynis Lyngdal, Frost frá árinu 2012, átti ekki sjö dagana sæla í íslenskum kvikmyndahúsum og voru viðtökur misjafnar. Íslenska plakatinu tókst þó umdeilanlega betur að selja dulúðina sem hvíldi yfir söguþræði myndarinnar, á meðan breska útgáfan gefur sterkt í skyn eitthvað örlítið subbulegra. Til að mynda eru blóðrauðu litirnir áberandi og allt bendir til þess að sé um afturgöngu að ræða. Áhorfendur verða fyrir miklum vonbrigðum þegar í ljós kemur að hvorugt tilheyrir bíómyndinni.
Allt á Fúsi alls staðar
Hér er erfitt að finna réttu orðin. Eins og það sé ekki nægilega mikil stórsnilld að dramedían Fúsi frá Degi Kára beri erlenda titilinn „Virgin Mountain“ (áts…), þá virðist þetta veggspjald gefa til kynna ærslafulla, nánast skrípalega og yfirdrifna kómedíu um einn elskulegan einfara. Raunin er samt sem áður sú að myndin er afar gráleit, niðurdrepandi og… tja… allavega ekki í þeim tón sem er þarna auglýstur. Að vísu grípur þetta augað, alveg óneitanlega.
Ljósblátt hafið
Hafið eftir Baltasar Kormák var ein aðsóknarmesta bíómynd landsins árið 2002. Í myndinni fara fjölmörg þekkt andlit með aðalhlutverk. Kvikmyndin er fjölskyldudrama sem gerist í sjávarþorpi úti á landi þar sem deilur koma á færibandi. Á erlenda plakatinu er þó búið að strípa niður allt drama og í staðinn einblínt á einu ástarsenu myndarinnar. Ramminn er flottur, og enginn yrði skammaður fyrir að slysast til þess að horfa á rómantíska ástarsögu, en allir sem þekkja samhengi senunnar vita að hér er Hilmir Snær að dútla með frænku sinni…
Hasar á leik
Krimmamyndin Svartur á leik gerði allt vitlaust á sínum tíma þegar hún leit dagsins ljós og halaði tæplega 60 þúsund gesti í kvikmyndahúsin. Hún þótti bera af að ýmsu leyti á sínum tíma: vægðarlaus stíll, frammistaða Damons Younger, kynsvallssena og ýmis annar gauragangur. Það sem myndin verður hins vegar seint þekkt fyrir eru sprengingar, byssubardagar og bílaeltingaleikir. Íslensku kynningarplakötin fyrir myndina hafa greinilega ekki þótt nógu safarík til að trekkja að erlendis, þar sem ýmsar ólíkar týpur af plakötum hafa fundist víða. Á einu þeirra sést óprúttinn nagli með útréttar byssur sem kom ekki einu sinni fyrir í kvikmyndinni!
Sums staðar ber hún heitið Black‘s Game og annars staðar (t.d. í Japan) Outlaw. Eitthvað er nú þó verið að villa fyrir áhorfendum um innihaldið. Er þetta allt í einu orðið að Fast & Furious-mynd?
Albínói í klaka
Sólarströnd og pálmatré lýsa ekki alveg lífi Nóa albínóa til fulls, þótt vitanlega megi deila um hvort þetta veggspjald lýsi ekki titilpersónunni býsna vel og hvað honum gengur illa að finna sig í lífinu. Engu að síður er virta gamandramað í gráleitari kantinum og gerist að öllu leyti í köldu sveitarþorpi. Kannski þetta sé gert svo að áhorfendur hugsi hlýrra til myndarinnar?
Upp með hendur
Fyrir fáeinum árum síðan var spennumyndin Reykjavík-Rotterdam endurgerð í Hollywood undir nafninu Contraband. Þá ákvað Baltasar Kormákur að endurgera mynd Óskars Jónassonar og kynna fyrir heiminum sömu sögu með þekktari andlitum og á stærri striga.
Frummyndin hefur þó ekki náð að festa sig í sessi almennilega, þótt plakötin hafi reynt sitt albesta til að sýna fram á að fólki væri hótað lífláti með byssum í myndinni. Hver má eiga það við sjálfan sig hvort nafnið er svalara: „Reykjavík-Rotterdam“ eða „Illegal Traffic“.
Tvær glataðar leynilöggur?
Hasarkómedían Leynilögga virðist ganga undir ýmsum nöfnum og dulargervum út fyrir landsteinana. „2 Bad Cops“ virðist vera einn titillinn en svo má ekki gleyma (eflaust þekktara) heitinu; „Cop Secret.“ Annars rámar undirrituðum ekkert í það að þessar tvær löggur voru eitthvað sérstaklega slæmar…
Óþekkar kannski. En varla slæmar.
Blóðbað með nýjan titil
Ekki eru til margar íslenskar kvikmyndir sem bera eingöngu erlenda titla, en ein þeirra, Reykjavík Whale Watching Massacre, hlaut kaldhæðnislega nýjan titil þegar kom að því að gefa gripinn út í öðrum hornum heims. Hlaut hún þá nýja nafnið Harpoon, sem vekur upp álíka stórt spurningarmerki og ákvörðunin að skella nafni Gunnars Hansen á kápuna. Helgi Björns á nú annað skilið, Gunnar átti ekki nema nokkurra mínútna skjátíma. Aðdáendur myndarinnar eru sömuleiðis fyrstir til að benda á það að líkfjöldinn var ekki í þeim hrúgum sem hér er gefið í skyn. Hins vegar gerði myndin frábæra hluti á skjáleigum í Kína, þannig að eitthvað er hún að gera rétt.
Hinsegin Órói
Þetta umslag er ekkert annað en dúlló, og meira gert úr þemum myndarinnar en íslenska plakatið gerir – þó svo að það sé mun flottara og sýnir betur hópinn allan, ekki bara Atla Óskar.
Leave a Reply