Tómas Valgeirsson
-
Þessi ádeilukennda blanda af slasher og ‘whodunnit’ ráðgátu hefur taumlaust leikið sér að formúlum og handritsreglum og má segja að það sé bæði óvænt og magnað að þetta sé enn í fullum gangi.
-
Nú skoðum við aðeins myndir númer tvö.
-
Hlustandi má gera fastlega ráð fyrir ólgandi skoðunum og óséðum hneykslissvipum Bíófíkla.
-
Sannkölluð “frasa-hasarmynd.”
-
Helstu skilaboðin eru frekar augljós og yfirdrifin, en nóg er samt hérna til að kjamsa á þegar framvindan er svona steikt, ófyrirsjáanleg og klækjótt.
-
‘Dom-com’ kvikmyndin Pillion virðist hafa heillað og heltekið gagnrýnendur og áhorfendur víða um heim..
-
Aldrei er góð vísa of oft kveðin, ekki satt?
-
Áhersla aðlöguninnar hjá [Emerald] Fennell – svona til að einfalda hlutina aðeins – virðist koma í formi spurningarinnar; “Hvað með Wuthering Heights… nema bara graðari?”
-
Svívirðilega hæg, óviðburðarík (með stolti, mætti segja), stefnulaus en stöku sinnum athyglisverð og frábærlega tilraunakennd.
-
Prúðulega unnin ævintýramynd og nánast alveg í sérflokki.
-
Sprellifandi, klók og júník pólitísk satíra, drifin af þrususpennandi hlaupagangi, eltingarleikjum, hvassri ádeilu, athyglisverðum persónuþróunum og einkennilega kómískri stemningu.
-
Until Dawn er ekkert alslæm mynd í sjálfu sér. Hvorki góð né glötuð. Hún er bara rosalega léleg ‘Until Dawn mynd’.
-
Marty Supreme er spriklandi góð skemmtun. Hún er áferðarmikil, æsispennandi á tíðum og missir sjaldan dampinn með þessari forvitnilegu innsýn í líf manns sem er morandi í göllum.
-
Viti menn, þá er komið að hundraðasta þætti Bíófíkla þar sem tilefnið er að halda upp á einn stórlega vanmetinn og fjölhæfan listamann.
-
Þegar allt er ofantalið er miklu meiri kátínu, fyndni og skemmtilegra rugl að finna í Anaconda frá ’97.
-
Á góðri íslensku kallast þetta framúrskarandi kvikmynd sem slær óaðfinnanlega á allar tilætlaðar nótur.
-
Ekki alveg á jafn slæmu eða sálarlausu stigi og (segjum) The Lion King rímeikið, en hættulega nálægt þeim radíus engu að síður.
-
Þessi þriðja steraða sci-fi Strumpamynd er í sjálfu sér brillerandi dæmi um James Cameron í sínu Cameron-legasta formi hingað til.
-
Í besta falli er þetta ein frumlegasta útfærsla fyrr eða síðar hjá áður virtum leikstjóra til að bjóða upp á að þefa af eigin prumpi í rúmlega tvo klukkutíma.
-
Taumlaus keyrsla af hryllingi, mýkt og ýmis konar marglaga tilfinningum út í gegn.
-
Það eina sem kalla mætti nothæft gildi við þennan 2025 ruslfæl er trúlega þetta líf sem myndin gæti/hefur eignað sér sem samansafn smáklippa af hallærislegustu atriðunum.
-
Er þetta mesta* ‘90s mynd allra tíma?
-
Fílar þú 28 Days Later en ert óviss með álit þitt á seinni myndunum?
-
Salur 1. Smárabíó.
