Hér er ídeal dæmi um ofurhetjumynd sem er algjör endemis klessa í efnistökum, markmiðum, útúrdúrum og virðist yfir höfuð vera fulltroðin án þess að það bitni alfarið á skemmtanagildinu. Allavega í betri sprettunum. Spider-Man: No Way Home er alltof löng, tefur helling að óþörfu, reynir að gera alltof mikið og nær ekki bærilegu flugi fyrr en í lokaþriðjungnum (giskið hvers vegna…) og missir talsvert marks í þeim erindum að reyna rembingslega mikið að gera aðdáendum til geðs. Meira að segja með innbyggðum pásum svo áhorfendur geti öskrað og klappað í bíósalnum, sem virkar vissulega í mómentinu en gerir enduráhorf þeim mun vandræðalegra.

No Way Home hleypur af stað frá fyrstu mínútum og tekur frábærlega við keflinu þar sem Far From Home endaði. Í byrjuninni er allt komið í logandi steik hjá Peter Parker; þar sem allir á heimsvísu vita leyndarmálið hans. Þetta skapar flottan ryþma þangað til að söguþráðurinn hrekkur í gang; þegar Parker tekur þá bjánalegu ákvörðun að draga Doctor Strange inn í myndina og leggja galdur á heiminn til þess að geta viðhaldið alter-egói sínu skammarlaust. Galdurinn auðvitað misheppnast og þá opnar myndin fyrir algjörri gimmick-veislu þar sem fjölheimar stangast á og illmenni úr öðrum (Sony-)Spider-Man myndum skjóta upp kollinum hér og þar. Og þá veit áhorfandinn nákvæmlega í hvað stefnir, og því miður tekur alveg heila bíómyndalengd áður en þeirri lendingu er náð. Því myndin er LÖNG. 

Áhorfandinn bíður ólmur eftir að Tobey Maguire og Andrew Garfield eru dregnir inn í atburðarásina og þegar loksins kemur að því, þá kviknar ræman svoleiðis til lífs að misgóðu 90 mínúturnar fram að þeirri vendingu hverfa aðeins í gleymsku. Dýnamíkin hjá Tom Holland og hinum Spider-mönnunum er ótrúlega mikill nördaglaðningur. Það er líka einn skærasti kostur myndarinnar að gefa Maguire og Garfield eitthvað meira að gera en bara að sýna andlit sín í uppsprengdum gestarullum. 

Það er sömuleiðis gleðjandi að fá ágætis skjátíma með Willem Dafoe og Alfred Molina í gömlu rullunum sínum. Það er erfitt að segja hið sama um Jamie Foxx, Thomas Hayden Church og hvern sem hljóp í skarðið fyrir Rhys Ifans í Lizard-hlutverkinu. Þeir þrír gera ótrúlega lítið og hafa allir tekið ýmsum karakterbreytingum sem er meira gerð til að henta framleiðslunni frekar en sögunni. Fáránlegast verður það þegar greinilegt er að notast er við gamalt myndefni til að sýna Church og Ifans þegar þeir eru ekki alfarið tölvugerðir. Sennilegast er að hvorugur þeirra leikara hafi nennt þessu. Ifans er alveg fjarverandi nema í ‘archive’-ramma og Church hefur látið það duga að ljá rödd sína og ekkert meir. 

Framleiðendur þessarar Spider-Man myndar virðist lítið hafa lært af mistökum fortíðarinnar hvað troðning og ofhleðslu varðar. Þegar upp er staðið hefur Benedict Cumberbatch voðalega lítið erindi í þessa sögu og eins með fáeina aðra karaktera. Öll miðjan á þessari mynd er þvæld, laus við spennu og fer þá að verða meira ljóst hvað handritið er mikið úti á túni með hvað á að gera við sumar fígúrurnar (t.a.m. er Lizard bara hentur í geymslu í góðan tíma, og Strange í rauninni líka). 

Það besta við myndina tengist hvorki hugmyndaríkum hasar né innihaldinu, heldur samspili vissra leikara. Ef við tökum Maguire og Garfield aðeins úr jöfnunni þá er Tom Holland með frábæra frammistöðu og greinilega dafnað og vaxið vel í titilhlutverkinu með hverri mynd. Það hjálpar líka að Parker fái almennilega og dramatíska örk að þessu sinni, sem var auðvitað raunin í hinum myndunum líka en ekki í þessum mæli þar sem svona mikið er lagt undir. Það er líka kærkomið að sjá Marisu Tomei fá eitthvað til að vinna með í stað þess að prýða bakgrunninn. Willem Dafoe kemur líka með æðislegan sikkó-drunga sem aldrei var í boði að prufukeyra í Sam Raimi-myndunum. Boðskapurinn um að stuðla að því að ‘lækna’ skúrkana frekar en að drepa þá (“Cure some ass!”) er líka öflug tilbreyting.

Spider-Man: No Way Home gengur upp sem skemmtileg óreiða af hugmyndum og fígúrum með fáeina kröftuga hápunkta. Á móti eru lægðirnar töluvert fleiri en í hinum tveimur myndunum. Þegar ofurhetjumynd er gerð til þess að njóta sýn best með dósahlátri, öskurgleði og skilyrðislausum klöppum markhópsins er svo sem hægt að kokka upp úr því ágæta skemmtun í mómentinu, en það gerir lengra líf myndarinnar ekkert sérlega bitastætt. 

Til að umorða; lífleg samkoma hjá gömlum og nýjum fígúrum en klúðursleg heildarmynd. Þar að auki er það erfitt og næstum ómögulegt verkefni fyrir ‘multiverse-tengda Spider-Man mynd’ að fylgja á eftir hælum hinnar stórkostlegu Into the Spider-Verse…