Athyglisverð grunnhugmynd skilar ekki alltaf bestu niðurstöðunni. Motor City fær óneitanlega alls konar plúsa í kladdann fyrir að reyna fyrir sér eitthvað nýtt og að sama skapi hundgamalt, en úrvinnsla þessarar tiltölulega einföldu hasarmyndar skilar samt ekki meiru en fullvissunni um að tilraunin hafi verið forvitnileg. Myndin er nefnilega nánast alfarið laus við samtöl og er sagan því sögð með hasar, líkamstjáningu, tónlist og nöktu myndmáli. Þetta er í rauninni frábær og geysilega metnaðarfull nálgun en þar reynir sérstaklega á góða leikstjórn, efniviðinn sjálfan og ekki síður á styrkleika fólksins á skjánum.
Hefði þessi sama tilraun getað betur skilað sér sem stuttmynd? Alveg óneitanlega, sérstaklega þar sem vinnubrögðin eru gegnumgangandi svona klúðursleg og á tíðum farsakennd þegar stefnan var í rauninni að pumpa upp adrenalínið. Ef hugsað er um myndina sem sérkennilega röð af stílhreinum tónlistaratriðum eða langt múdí músík-vídeó er auðveldara að færa rök fyrir jákvæðan árangur niðurstöðunnar, en það er líka vegna þess að heildin ristir jafn grunnt og það hljómar.
Í fræðilegum skilningi ætti að vera býsna erfitt að klikka á góðri hefndarsögu. Ef grípandi sögupersóna er illa svikin er þarna kominn þægilegur aflgjafi til að styðja vegferð karaktersins í leit að maklegum málagjöldum. Það er auðvelt að styðja hann og halda með honum, og ef skúrkarnir eru temmilega viðbjóðslegir, enn betra. Motor City tékkar nokkurn veginn í þessi box en glímir samt sem áður við þann vanda að teygja óþægilega mikið á framvindunni auk þess að vera drekkhlaðin ákaflega ótrúverðugum ef ekki hallærislegum senubyggingum. Myndina skortir tilsettu spennuna og keyrslan er hæg sem líflaus að megnu til. Þar fyrir utan er aðalleikarinn sjálfur, hinn hestmassaði Alan Ritchson, bara alls ekki að gera sig í burðarhlutverkinu. Í samanburði við miklu tilþrifaríkari leikara eins og Ben Foster (sem brillerar enn eina ferðina sem temmilega ógeðfelldur andstæðingur) og Shailene Woodley er ljóst að Ritchson sé svolítið eftir á í bekknum sínum.
Þögli stíllinn svipar auðvitað til aldagamalla formúla en heildarsvipurinn sækir í harðsoðnar ‘70s andhetjumyndir, og jaðrar einnig við að sækja innblástur í svonefndar ‘grindhouse’ myndir. Sagan gerist í Detroit á áttunda áratugnum og áhorfandinn fær að kynnast því þegar John nokkur Miller (Ritchson) missir allt við að vera svikinn og sendur í fangelsi fyrir glæp sem hann framdi ekki. Um leið og hann losnar þaðan (sem gerist reyndar furðulega seint í myndinni…) þá hefst miskunnarlaus leit hans að hefnd, en leiðin þangað er vörðuð ofbeldi og gömlum sárum.
Leikstjórinn Potsy Ponciroli – sem stóð m.a. á bak við hina hörkugóðu Old Henry með Tim Blake Nelson – er langt frá því að vera hæfileikalaus. Hérna hefur hann óaðfinnanlega unnið heimavinnu sína hvað myndatöku, períódu og áferð varðar. Heildarlúkkið er almennt glæsilegt og það verður ekki rifið af myndinni hvað tónlistin og nánar til tekið þetta lagaval er fullkomlega GEGGJAÐ. Það er erfitt að spennast ekki örlítið upp þegar settir eru á fóninn slagarar eins og The Chain (m. Fleetwood Mac), Cat People (David Bowie), Moonlight Feels Right (Starbuck), Nights in White Satin (The Moody Blues) og fleiri. Enn fremur, í allflestum tilfellum fá lögin að spilast út til fulls í heild sinni, án styttinga eða klippinga. En eins og músíkin er nú frábær og vekur góða strauma og tilfinningar, þá er hún almennt séð bara poppandi punt sem bætir ómögulega upp fyrir allt sem atburðarásina skortir í innihaldi. Auk þess er það ekkert ógurlega sterkt merki um góða senu þegar tónlistin skarar fram úr öllu frekar en að bragðbæta kjarna sem var þegar til staðar. Gott lagaval á að gera góðan spennutrylli enn betri, frekar en að lagavalið þurfi að rembast við að hífa upp það kraftlausa tómarúm sem einkennir alla stemninguna.
Það er erfitt að meta hvort innihaldsleysið skrifast á handritið eða leikstjórnina, eða hvort tveggja. Þögli og díalog-lausi bragurinn breytist hægt og rólega í ‘gimmick’ þegar haugur af senum eru farnar að ganga brandaralega langt til þess að tryggja að persónur annaðhvort segi ekki stakasta orð eða senubyggingin þarf að reiða á aðferðir til að fela mikilvægustu samtölin; oftast með t.d. víðskotum. Áhorfandinn horfir á myndina og spyr sig frekar hvernig myndin ætlar að tækla þessa áskorun sína frekar en að límast við söguna. Hefði þessi mynd verið töluvert ýktari í stíl, mætti betur fyrirgefa svona ýmist ótrúverðugt, en Ponciroli grípur fulloft í sótsvart raunsæi með leikstjórninni til að ræman gangi fyllilega upp sem skrípalega exploitation-steypan sem hún virðist vilja vera. Líklegast er þetta gert til að myndin skili frá sér einhverjum dýpri tilfinningakjarna, en aldeilis var það langsótt markmið frá upphafi. Motor City hefði allan daginn átt að keyra á markmiðinu um að vera fyrst og fremst hasarhlaðin vitleysa. Og því minna sem sagt er um þennan stjarnfræðilega bjánalega eftirmála, því betra. Það er aldrei jákvætt þegar naglhörð narratífa endar á óvæntri kómík þegar það var aldrei ætlunin.
Ekki er ólíklegt að Motor City gangi upp fyrir hasarfíkla sem láta sér það nægja að lokaþriðjungur myndarinnar skuli vera eini kafli myndarinnar þar sem hefndarfílingurinn nær hámarki eða að minnsta kosti örlitlu skriði. Biðin fram að því getur verið lýjandi og aldeilis mætti óska þess að fleiri senur hefðu sama prakkaralega kraftinn og dökka húmorinn og meiriháttar slagsmálasena sem gerist öll í lyftu. Þetta er raunverulega hörkugott atriði og ídeal dæmi um vendingu þar sem loksins er kominn einhver bálreiður púls í myndina. Restin er bara ólgusjór af góðri tónlist og ágætistöktum frá hinum og þessum aukaleikurum sem reyna sitt allra besta til að lyfta þessu tilraunarkennda rugli á eitthvað minnisstæðara plan.
En betra er auðvitað að reyna eitthvað og feila heldur en að halda sig öruggu megin og skilja enn minna eftir sig.
