Category: „Djöfull-ætla-ég-að-drepa-þig!“ mynd
-
Ómögulegt er að ímynda sér hasarfíkla óánægða með þessa veislu.
-
Upprunalega myndin er frábær og eftirminnileg. Þessi er hörkufín en ekkert sérstaklega minnisstæð.
-
Tíunda eintakið leynir slatta á sér en mun ólíklega lokka áhorfendur sem þekkja ekkert til seríunnar. En gott í ‘essu.
-
Heili undirritaðs óskast. Hann gæti hafa sprungið óvart á tímabilum. Ef ekki þá lekið út um augu og eyru. Svoleiðis upplifun fer yfirleitt vel með poppinu.
-
Til að gera lengri súmmeringu styttri er Scream VI prýðilegasta ‘requel-endurgerð’ á Scream 2, bara ýktari og ekki með þennan über-nostalgíusegul sem fimmta myndin hafði.
-
Parabellum er á kafi í flottum bardögum, einvígum, skothríðum og almennri “ég-trúi-ekki-að-hann-drap-manneskju-með-þessum-hlut” maníu – á besta máta.
-
Alveg eins og með þá fyrri er hasarinn skemmtilegur, intensífur og ánægjan að sjá Keanu – með sitt ofurmannlega úthald – vaða í hvern óvininn á eftir öðrum stoppar ekki.
-
Skemmtun og ekkert meira, en toppskemmtun, berþunn en hröð og skemmtileg ef þú veist hverju þú átt von á.
-
Köld og yfirdrifin hefndarsaga þar sem ánægja áhorfandans felst í því að sjá DiCaprio þjást út í hið óendanlega, og sigrast á trylltum hindrunum.
-
Hasarunnendur hljóta að vera í einhverju verra skapi ef þeir kunna ekki að meta John Wick þegar hann er kominn í maskínu-maníuna.
-
Fyrir unnendur magnaðra hasarmynda er þetta jafngildi þess og að uppgötva tilgang lífsins eða finna Jesús. Stórkostleg þeysireið.
-
Það er vel þess virði að kíkja á þessa mega-metnaðarfullu bíófantasíu með reglulegu millibili þótt heildin snerti hvergi tærnar á besta efninu frá Tarantino.
-
Frábær húmor, geggjuð keyrsla og grjótharður töffaraskapur.
-
Best er að horfa á nýju Carrie með opnu hugarfari og má alltaf leita til gömlu myndarinnar ef þessi gengur ekki upp að mati áhorfandans.
-
Hingað til hefur ekki sést stærri, lengri, kvikindislegri en jafnframt mannlegri og ef til vill svalari ræma frá Tarantino.
-
Bond er kominn alla leið í Jason Bourne gírinn.
-
Payback er dökk, hrá noir-hefndarmynd með meiru, og báðar útgáfurnar geyma góða kosti.
-
Hápunktarnir virka oftast en þegar yfir heildina er litið finnst mér þetta vera of mikil klessa til að eiga skilið frekari meðmæli.
-
Mynd eins og þessi á ekki góða einkunn skilið en blóðþorstinn, augljósa ánægjan á settinu og „fist-bump“ brómantíkin er einfaldlega alltof kætandi.
-
Hvorki Óskarsmynd né hundafóður. Hún er harðkjarna afþreying sem veit hvernig á að þjóna einum svalasta manninum í bransanum.
-
Hasarinn er TRYLLTUR; og ennur stanslaust í gegn með fáeinum (en stuttum) pásum svo áhorfandinn geti náð betur andanum á milli sena.
-
Hreinræktuð ‘badass’ mynd sem vann heimavinnu sína höfðingjalega.
-
Einn heljarinnar pakki. Vægast sagt.
