Jæja, þetta var fínn hápunktur(ish) með síðustu lotunni, Fallen Kingdom (sem fékk heilmikið diss en undirrituðum þykir fáránlega vanmetin), því núna er Colin Trevorrow mættur aftur í leikstjórastólinn til að klára það sem hann hóf. Reyndar er heppilega búið að afgreiða allar endurteknar formúlur og sá upprunalega Jurassic World um það að mjaka sér upp úr nostalgíudrullunni. Með Jurassic World: Dominion er engin hætta á því að endurgera neina af fyrri myndum þessarar seríu, enda stútfull af nýjungum og einkennist af gígantísku umfangi. Fræðilega ætti þessi mynd að svínvirka, ef ekki væri fyrir syndsamlega heiladautt handrit – alveg óvenjulega svo – og takmarkaða spennu.

Það er bæði nóg að gerast og frétta í þessari mynd en að sama skapi er hún viðburðarminni, þvældari og þynnri en mætti halda, og eitthvað hefur stórlega klikkað í útreikningum þegar aðalógnin í sögunni tengist hvergi risaeðlum, heldur stökkbreyttum engisprettum! Og það er heldur ekki nærri því jafn skemmtilega ruglað og það hljómar.

Enn er krafist þess að áhorfandinn standi ekki á sama um Chris Pratt, Bryce Dallas Howard og félaga en tilraun er gerð til þess að gefa gömlu vinum okkar meira að gera áður. Það eru vissulega þau Sam Neill, Laura Dern og Jeff Goldblum, nema handritsgerðin verður persónum þeirra rakleiðis að falli. Þess að auki er greinilegt að þetta fólk skortir alveg áhugann eða púlsinn til að gefa nærverunni eitthvað fútt. Það skín meira eða minna af þeim öllum að þessi endurkoma þeirra markaði eingöngu stóran launaseðil.

Að sjálfsögðu dúkkar upp líflegur hasar annað slagið, og Trevorrow fær reyndar plússtig fyrir gífurlega fjölbreytni þegar kemur að risaeðlutýpum. Þá er líka mikið spilað með fríkaðar hannanir, sem gefur myndinni heildarsvip sem hverfur ekki auðveldlega í gleymsku. Það vinnur samt sem áður gegn myndinni að hún nái ekki að standa við loforðin sem Fallen Kingdom endaði á; með því að segja sögu þar sem risaeðlur eru nú komnar víða út um allan heiminn. Það eru einhverjar leyfar af þessu konsepti, en þegar líður á aftari hlutann í Dominion eru allar persónurnar eina ferðina enn komnar í afmarkað rými. 

Mesta fjörið að þessu sinni kemur frá nýju andlitunum. Þau DeWanda Wise og Mamadou Athie virðast vera fullkomlega til í þátttöku sína, í stað þess að ganga í svefni eða telja seðlana í kollinum sínum líkt og flest allir aðrir. Fyrir utan það er hundfúlt að sjá hvað BD Wong og Omar Sy eru vannýttir enn eina ferðina.

Jurassic World: Dominion er ekki endilega leiðinleg mynd, en hún er fjandsamlega tannlaus og púðurslaus miðað við þau spil og hugmyndabankann sem Trevorrow og co. voru að vinna með. Það eru sprettir sem kveikja á einhverju léttu adrenalíni, sem strax setur myndina í betri stöðu heldur en t.d. hina úldnu Jurassic Park III. En að því sögðu gerir það engri Jurassic-mynd neina greiða að vera yfir tveir og hálfur klukkutími að lengd, sérstaklega ekki þegar tíminn virðist fara í svona merkilega mikið af engu.