Best er að ræða strax eltihrellandi fílinn í herberginu; Leviticus er óneitanlega nokkurs konar ástralska ‘hinsegin útgáfan af Follows.’ Hér síast premísan niður í unglingsstráka sem þurfa að flýja yfirnáttúrulegt ofbeldisfullt afl sem tekur á sig form manneskjunnar sem þeir laðast hvað mest að, en undirliggjandi hrollur þessarar myndar er sá að hrifning þessara stráka er talin syndsamleg í óttastýrðu bæjarsamfélagi þeirra.
Þetta er fyrsta myndin í fullri lengd frá leikstjóranum og handritshöfundinum Adrian Chiarella, en í lengra máli fjallar hún um Naim Reed (Joe Bird, sem átti nokkur geysilega öflug atriði í hinni frábæru Talk to Me) sem er í óþægilegri glímu við sjálfan sig. Annars vegar í tengslum við að halda ströngum, trúarlegum reglum í bæjarsamfélaginu en hins vegar er hann mikill uppreisnarþjarkur. Þá reynir það á mörk þessa samfélags og kirkjunnar sérstaklega varðandi hvað þykir eðlilegt og ónáttúrulegt þegar upp kvikna (segjum bara…) ‘óæskilegar’ tilfinningar Naims gagnvart vini sínum, Ryan (Stacey Clausen, sem stóð sig þokkalega í hinni ömurlegu Thrash). Eftir raðir tilrauna hjá kirkjunni til að umbreyta löngunum þessara drengja, fara þá stórhættuleg öfl að herja á þá og skuggalegar áskoranir taka við.
Persónulega yfirbragð Chiarella og berskjaldaða rödd hans er yfirgnæfandi í bæði yfir- og undirtónum myndarinnar. Hann vinnur hér með hugtakið ‘queer social horror’ og notar hrollvekjuformið til að endurspegla og í senn holdgera óttann sem fylgir fordómum og rétttrúnaði samfélagsins. Chiarella hefur sjálfur bent á það í viðtölum að í gegnum sögu hrollvekjunnar hafi minnihlutahópar og óhefðbundnar tilfinningar oft verið sýndar sem hættulegar eða “óhreinar” af völdum ótta við hið framandi. Í Leviticus snýr hann þessu við. Frekar en að gera eitthvað skrímsli úr tilfinningum karakteranna sýnir hann hvernig samfélagsskömmin sjálf tekur á sig ógeðfellt og yfirnáttúrulegt form. Chiarella reynir aktíft að leyfa áhorfendum að upplifa innri baráttu og einangrun persónanna milliliðalaust og skoðar muninn á raunverulegum siðgæðum og skilyrðislausri hlýðni gagnvart hundgömlum lögum; lögum sem upphaflega voru sett til að efla kúgun.
Þeir Joe Bird og Stacey Clausen bera uppi mjög tilþrifamiklar rullur sem krefjast flókinna stillinga, og gera það í sjálfu sér glæsilega. Aðalvandamálið við myndina kemur þó að því að persónusköpun þeirra beggja er undarlega yfirborðskennd og ábótavant miðað við þennan sögustriga. Kvöl, löngun og sársauki þessara persóna kemst til skila en Chiarella leggur meira í þemun og umbúðir í stað þess að mappa út þrívíða einstaklinga, þó trúverðugir séu. Með aðeins betri yfirferð á handritinu og þá sérstaklega með tilliti til persónuprófíla hefði Leviticus getað orðið ógleymanleg og meiriháttar. Í staðinn stendur eftir mynd sem er hryllilega auðvelt að dást að og festast við frekar en að sogast almennilega inn í og kalla einhverja tilvonandi klassík.
Þó að það kunni að vera ódýrt útspil að bera Leviticus of mikið saman við It Follows (sem hafði svo sannarlega líka sína galla), þá má gefa fyrrnefndu myndinni hrós fyrir að spila ögn betur með fjölbreytnina í grunnhugmyndinni. Leviticus á til með að endurtaka sig í spennugjafanum og senum þar sem annar einstaklingurinn ræðst á hinn og hversu takmarkað er hægt að gera við þær útfærslur. Síðan eru tilraunir gerðar til að krydda þetta upp með efasemdir um hvort viðkomandi einstaklingur sé eða sé ekki ógnaraflið í raun, en útkoman er fyrirsjáanleg í öllum tilfellum. Til að bæta gráu ofan á svart er afskaplega lítið gert við Miu Wasikowska í hlutverki einnar mömmunnar. Það mesta sem hún skilur eftir sig í augum áhorfandans eru viðbrögð í líkingu við “Nei, sko. Nú er þessi leikkona komin í mömmuhlutverkið.”
En aftur að því góða, þá ber að sigta út stíl og hljóðheim myndarinnar, enda einkennilega og skemmtilega málmkenndur og kaldur. Í stað hefðbundinnar hljómsveitartónlistar heyrum við stálkenndan iðnaðarnið, ískrandi keðjur og vélrænan taktslátt. Notaðar eru hljóðupptökur af raunverulegum málmhlutum; eins og keðjur sem skrapast, stálbita sem er klessast saman, stálhurðir sem skellast eða ísskápar og þess konar vélar sem suða. Þetta kann að undirstrika miskunnarlaust og óhagganlegt valdakerfið sem þrengir að þeim Naim og Ryan og skapar linnulausan undirtón sem styrkir allan undirliggjandi kvíðann. Kvikmyndatakan heldur einnig utan um sams konar kuldaleg mótíf þar sem skortur á litadýrð eða hlýju í römmunum beitist eins og ákveðið vopn hverju sinni, veltandi á senunni um ræðir og hvaða tilfinningar eru í spilum.
Allavega, þrátt fyrir umdeilanlega hnökra er Leviticus laumulega tens og töff lítil mynd þar sem nánd og mannúð telst til hellings. Myndin skoðar athyglisverðar hugmyndir og þá ekki síst hvernig stóra ástin eða hrifningin getur dregið með sér búbblandi ótta; hvort sem það getur verið ótti við nánd, félagslega mismunun, óvissu eða ótti við ágreining. Sömuleiðis er fróðlegt hvernig spilað er með þá pælingu að manneskjan sem stendur þér hvað næst getur undir ákveðnum kringumstæðum verið þinn mesti skaðvaldur, eða tilefni til flótta. Það leynir sér allavega ekki að þetta er mynd sem spennandi er að gramsa í og grandskoða, þó hún virki á köflum heldur tómleg og uppfull af endurtekningum. Engu að síður er Adrian Chiarella kvikmyndagerðarmaður sem skemmtilegt verður að fylgjast með á komandi árum, og margur maðurinn getur látið sig dreyma um svona bitastætt ‘byrjendaverk’ eins og þessa mynd.
