Drama
-
Ómótstæðilegt ferðalag. Ljúfsárt og eftirminnilegt.
-
Burtséð frá þunga symbolismanum gengur Gravity út á það að flytja þig bókstaflega út fyrir heiminn í hálfan annan tíma, grípa þig föstum tökum frá byrjun til enda, hrista þig til, hræða, sjokkera eitthvað og tala til þín í millitíðinni með vonir um að þú verðir sáttari að vera á lífi eftirá.
-
Það að finna ferska, marglaga og almennilega spennandi mynd í þessum dúr er fágætt, en Prisoners er að öllum líkindum sú traustasta síðan kóreska brenglunin I Saw the Devil kom út.
-
Tilfinningarverur sem taka með opnu hugarfari á móti raunveruleikanum á hvíta tjaldinu ættu að kunna að meta hana, ekki síst þeir sem halda mikið upp á kvikmyndir sem breyta áhorfendum í flugu á vegg.
-
Ég bað ekki um fullkomna mynd en fullnægjandi og lífspeppandi hasardrama skal ég algjörlega sætta mig við.
-
Hún hljómar vel, lítur vel út og er fullvel leikin til að ekki sé hægt að kalla hana áhrifaríka.
-
Þarna er komin uppskrift að virkilega minnisstæðri mynd – um heldur betur kjarkaðan og aðdáunarverðan mann.
-
Frábær saga um taugaáfall, málefni sem Woody Allen þekkir eins og handabakið á sér.
-
Fullt af fólki skilur ábyggilega ekkert í hæpinu í kringum þessa en ég mæli hjartanlega með henni fyrir unnendur góðra, einfaldra mynda með örlitlu biti í sér.
-
Ég tek því sem kaldhæðni að kvikmynd um materialisma og yfirborðsdýrkun skuli vera svona dýptarlaus og að auki upptekin við það að dáleiða áhorfandann með… ósköp litlu.
-
Forvitnileg (nánast Copy/Paste) endurgerð á vanmetinni íslenskri mynd.
-
Paradís: Pass!
-
Bjarti andinn í myndinni er svo viðkunnanlegur að handritið dettur sjaldan niður í punkt sem ekki á heima þar.
-
Mér finnst samt eins og Shannon eigi beittari mynd skilið. Hún heldur dampi án þess að vera sérstaklega grípandi. Fínt innlit samt.
-
Fullkominn endir á magnaðan örþríleik.
-
Einföld uppsetning, flókið handrit undir yfirborðinu en ofsalega náin og frábærlega hreinskilin mynd yfir heildina.
-
Bókin er kvikmynduð með slíkum stæl og fögnuði að Luhrmann ætti að hafa tryggt það að enginn kvikmyndaleikstjóri muni snerta hana í komandi framtíð.
-
Áhugaverð saga um (mis)athyglisvert fólk en hraðinn er afslappaður og flæðið líka.
-
Lofar góðu í byrjun en þegar aukaverkanir byrja að kikka inn, þá fer fílingurinn hratt versnandi.
-
The Perks of Being a Wallflower er pínulítið eins og Dead Poets Society fyrir nýja kynslóð, en bara ekki eins eftirminnileg.
-
Greinilega vantar ekki metnaðinn og áhugann en stundum getur verið fullmikið af kremi ofan á einni köku.
-
Fínasta mynd og örugglega prýðileg á vídeókvöldi ef ekki er búist við of miklu.
-
Vinterberg kemur glæsilega í veg fyrir of niðurdrepandi atmó og skreytir öllu heldur týpískan hversdagsleika með ákveðnum kulda og óþægindum.
-
Annaðhvort er klippari Apatows of meðvirkur, eða maðurinn er að missa það.
