Drama
-
Metnaðurinn er óumdeilanlegur og ástríðan skín öll í gegnum þetta blendna ferðalag. Myndin sveiflast í allar áttir með alvarlega farsann.
-
Útkoman er nær því að vera suð í stíl við froðu frá Hallmark frekar en minnisstætt stuð sem hefur eitthvað að segja um minnisstæðan mann.
-
Áhersla aðlöguninnar hjá [Emerald] Fennell – svona til að einfalda hlutina aðeins – virðist koma í formi spurningarinnar; “Hvað með Wuthering Heights… nema bara graðari?”
-
Svívirðilega hæg, óviðburðarík (með stolti, mætti segja), stefnulaus en stöku sinnum athyglisverð og frábærlega tilraunakennd.
-
Marty Supreme er spriklandi góð skemmtun. Hún er áferðarmikil, æsispennandi á tíðum og missir sjaldan dampinn með þessari forvitnilegu innsýn í líf manns sem er morandi í göllum.
-
Á góðri íslensku kallast þetta framúrskarandi kvikmynd sem slær óaðfinnanlega á allar tilætlaðar nótur.
-
Framlag Bruckheimers til ‘pabbamynda’ í gegnum áratugina hefur verið ómetanlegt, en allt rennur sitt skeið.
-
Ferlega áhugaverð og fantagóð ræma um nokkuð umræðuverða og ferlega fanta.
-
Á þessu stigi er sagan og dramað á bakvið gerð þessarar myndar að öllum líkindum miklu athyglisverðari og meira spennandi en útkoman.
-
Þetta er mynd um anti-ameríska drauminn og kemur núll á óvart að Guillermo Del Toro hafi lagt í enn eitt sjónræna meistarastykkið.
-
Berdreymi er lifandi og listilega ofin svipmynd af unglingum í togsteitu á milli valds og valdaleysis innan um fullorðið fólk sem er inn við beinið ekkert ‘fullorðnara’ en unglingarnir.
-
Mikið óskaplega er alltaf fúlt þegar ómerkilegar og froðukenndar bíómyndir eru gerðar um stórmerkilegt og forvitnilegt fólk.
-
Fyrir Baltasar er hún hressandi tónabreyting, miklu hugljúfari og opnari í atmóinu og mannúðinni heldur en venja hefur verið hjá honum…
-
Eiðurinn stendur betri verkum Baltasars nokkuð að baki og skilur í heildina ekki mikið eftir sig, en hún er faglega gerð og mátulega spennandi.
-
Meiri tennur, tilraunasemi og klassi er kominn í leikstjórann aftur og skilar það af sér tignarlegri samsuðu af klínískum dramatrylli og tens karakterstúdíu.
-
Óháð öllum samsæriskenningum og QAnon tengdu þvaðri fannst mér þetta bara slöpp og skelþunn kvikmynd.
-
Töluvert fútt er sett í blákaldan veruleika, sterkar þagnir og sannfæringarkraft aðalleikaranna.
-
Aaron Sorkin, hinn virti og sífellt hvassi bandaríski handritshöfundur, er algjörlega engum líkur þegar kemur að því að rífa kjaft með skrifum sínum, að minnsta kosti ekki síðan David nokkur Mamet var upp á sitt besta.
-
Myndin flæðir og talar til okkar flestra með skilaboðum sínum en innihaldið ristir grunnt við nánari skoðun.
-
Í besta falli má segja að þetta sé fínasta forvitnisgláp sem sýnir hvað hægt er að gera utan ofurhetjugeirans. Í versta falli góð áminning til fólks um hvað Joaquin Phoenix er sturlað sterkur leikari.
-
Oft er mikið hægt að segja með þögnum, endurtekningum og augnaráði – en afraksturinn kemur litlu til skila sem hefði ekki dugað álíka vel þótt korter hefði verið saxað af lengdinni.
-
Þetta að miklu leyti eins og bíómyndin sem ferill leikstjórans hefur lengi leitt að; úr verður þá einstakt ástarbréf og fortíðarinnlit.
-
Tilfinningar eru… blendnar.
-
„Hvernig er staðan? Er eitthvað að gerast?“ spyrja persónur Undir halastjörnu reglulega, en stutta svar áhorfandans má einfaldlega súmma upp með neitandi svip og ypptum öxlum.
