Þegar ég sá sænska glaðninginn Låt den rätte komma in (e. Let the Right One In) á sínum tíma var ég hrifinn en ekki ástfanginn eins og flestir. Leikstjóranum Thomas Alfredson tókst að skila frá sér gífurlega vel heppnuðu og fersku vampírudrama, byggt á samnefndri skáldsögu, sem var á sama tíma með því besta sem ég hafði lengi séð í þeim geira – en meira sagði það um geirann heldur en myndina.

Það sem fangaði athygli mína við hana var leikurinn, samband og samskipti lykilpersónanna og ótvíræðu fagmannataktarnir í andrúmsloftinu. Í stuttu máli var myndin í fínu lagi eins og hún var. Ýmist mátti betur meðhöndla en einhvern veginn grunaði mig ALDREI að amerísk endurgerð myndi gera nákvæmlega það.

Jú jú, það eru alveg til margar góðar endurgerðir að vestan. Hins vegar er oft langt á milli þeirra og flóð slíkra mynda sem feila er svo mikið að maður fær samstundis vonda tilfinningu þegar maður heyrir af því þegar einhverjir ætla að endurgera mynd sem er þegar góð og ekki enn orðin áratugagömul. En helst ástæðan fyrir því að ég hafði enga trú á amerískri útgáfu af þessari sögu var ansi dæmigerð. Í versta falli hélt ég að einhverjir peningagráðugir framleiðendur vildu notfæra sér vampíruveikina sem sprakk út í allar áttir rétt eftir kreppu, þá með því að taka þekkta skandinavíska mynd, beinþýða hana og umturna svo úr verður froða handa meginstraumnum.

Inn kemur leikstjórinn Matt Reeves (sem á undan gerði hina fljóttgleymdu The Pallbearer og ofmetnu Cloverfield) og sér til þess að ég játa mig sigraðan. Reeves sýnir ekki gömlu myndinni aðeins réttlæti, heldur betrumbætir hann söguna alveg undarlega vel og á bestu stöðum. Let Me In þykir mér talsvert betri en sú sænska.

Hvort þessi mynd sé sterkari aðlögun á bókinni hef ég í sjálfu sér ekki hugmynd um, en Reeves er ekki að kópera frummynd Alfredsons heldur tekur sömu sögu, stráir yfir hana nokkrum nýjum áherslum og gefur henni öðruvísi tón án þess að skemma innihaldið eða sýna því óvirðinguna eins og ég mátti búast við. Kjarninn er akkúrat sá sami en múdið er allt öðruvísi en var í hinni myndinni og þess vegna leið mér ekki eins og ég væri að horfa á hana aftur. Let Me In er alveg jafn vel leikin og sú sænska, jafn vönduð, sterk og allt það en er sömuleiðis dekkri á vissum stöðum og grimmari þegar kemur að ofbeldinu. En helsta ástæðan fyrir því að ég fíla þessa betur er sú að hún skafar burt þá ónauðsynlegu fitu sem hin hafði. Hún er líka skýrari í sinni frásögn (sem þýðir að óútskýrðu gloppurnar eru með tölu miklu færri), hefur færri holur, flæðir betur og er sem betur fer laus við alla óviljandi kómík, til að mynda árásaratriðið með köttunum. Hún skiptir því m.a. út fyrir bílslyssatriði sem er nægilega flott til að út komi ósjálfráð „vá“ viðbrögð.

Sem fyrr þá selja krakkarnir söguna, og hefðu þeir klikkað í sínum kröfuhörðu rullum yrði öll myndin vægast sagt vandræðaleg. Það var skynsamleg ákvörðun hjá stúdíóinu að velja tvo hæfustu barnaleikara sem hafa sést á skjánum síðustu misseri. Chloe Moretz heldur áfram að sýna nýjar hliðar á sér með hverri mynd og Kodi Smit-McPhee (sem stóð sig hörkuvel í eymdarópusinum The Road) spilar fullkomlega á móti henni. Það sést að þessir krakkar eru ekki að apa eftir sænsku leikurunum enda var þeim bannað að horfa á frummyndina á meðan þessi var í vinnslu. Moretz er samt meira áberandi ólík hinni stelpunni, þrátt fyrir að leika sömu persónu. Abby í Let Me In þótti mér vera meira þjáðari heldur en Eli (glæsilega túlkuð af Linu Leandersson í hinni), sem virkaði fullorðinslegri og nær því að tæla strákinn Óskar (sem hér ber nafnið Owen). Abby er meira að leita sér að vin. Þetta er nákvæmlega það sem fleiri endurgerðir ættu að gera; Gefa manni það sama og frummyndirnar gerðu, en samt ekki. Jákvæðara gerist það ekki í svona tilfelli.

Let Me In fær líka virkilega stóran plús á sig fyrir áhrifaríka tónlistarnotkun. Hvað soundtrack-ið varðar verð ég samt að setja spurningarmerki við það hvort notkunin á Let‘s Dance með David Bowie hafi átt að vera brandari eða ekki. Það virkaði fyrstu tvö skiptin en svo í þriðja fór það að betla eftir athygli.

Annars virkar myndin algjörlega; vel er farið með efnilega sögu sem er óvenjuleg, truflandi en í senn dálítið skuggalega hjartnæm. Hvað síðustu ár varðar verð ég að segja að þetta sé besta vampíru(drama)mynd sem ég hef séð síðan… guð má vita hvenær! Það eina sem hefði mátt setja meiri pening í voru tölvubrellurnar. Sum skotin virkuðu eins og þau voru ókláruð og hreyfingarnar voru alltof ónáttúrulegar, og ekki á þannig hátt að það virkaði betur fyrir söguna. Frekar ljótt bara. Burtséð frá því eru kvartanir hjá mér í lágmarki.

Besta senan:
Bílveltan.