Spennuþriller
-
Tarsem í nýjum gír. Ekki gott lúkk.
-
The Gift er þegar geysilega umræðuverð í tengslum við hvernig hún dílar við leyndarmál og afleiðingar.
-
Rogue Nation beint í annað sætið. Hún tapar aldrei afþreyingargildi sínu né tökum á púlsinum. Vel skrifuð og skemmtileg. Annað þarf maður ekki.
-
Chappie er fullmerkilegt klúður til að teljast til pjúrra leiðinda.
-
Ef nafnið hans Clints fylgdi ekki þessari mynd hefði hún trúlega aldrei fengið allar þessar tilnefningar.
-
Mockingjay – Part 1 er mátulega fullnægjandi frústrering.
-
Grunnhugmyndin er þegar nógu út úr kú, en matreidd þó með sannfærandi krafti og mátulegum alvarleika án þess að loka fyrir kómískum absúrdleika við og við.
-
Stálharðir stríðsmyndanöttarar finna sér ábyggilega ýmist við hæfi í Fury.
-
Höfum eitt algjörlega á hreinu; þessi mynd er B-Í-Ó!
-
Hver áhorfandi metur í raun fyrir sig hvort hér sé létt og ljót harmssaga á ferð eða stórfyndin mynd um velgengni og metnað.
-
Ef budget-ið er strípað burt er hér einfaldlega ekkert annað en fínustu leikarar í Löggu- og bófaleik sem fer beint eftir reglubókinni.
-
Snargeðveik, fullorðins rússíbanareið sem skilur haug eftir sig.
-
Martyrs er óumdeilanlega fullmikið, en þar liggur furðulegi styrkleikur hennar líka.
-
Myndin er grípandi vegna þess að sagan vekur mann lúmskt til umhugsunar og festir sínar tennur við dýrslegu og mannlegu þættina.
-
Hvernig á EKKI að endurgera brilliant mynd…
-
Það allra jákvæðasta sem ég get sagt um Noah er að hún er hreinræktuð Darren Aronofsky-mynd út og inn.
-
Mér líður eins og gritty „nútímavestri“ með brjáluðum Woody Harrelson og gæjum eins og Bale, Dafoe og Whitaker til aukastuðnings eigi að vera meira en bara svefnmeðal.
-
The Fifth Estate er hönnuð með formúlu til að ná til þeirra sem eru mest áhrifagjarnir.
-
Samtölin eru að megninu til hnífbeitt, fyndin, klikkuð, spekingsleg (stinkandi af þessum niðurdrepandi, gúrmé Cormac-isma).
-
Aldrei mun ég taka það frá Captain Phillips hvað umfjöllunarefnið er merkilegt.
-
Burtséð frá þunga symbolismanum gengur Gravity út á það að flytja þig bókstaflega út fyrir heiminn í hálfan annan tíma, grípa þig föstum tökum frá byrjun til enda, hrista þig til, hræða, sjokkera eitthvað og tala til þín í millitíðinni með vonir um að þú verðir sáttari að vera á lífi eftirá.
-
Það að finna ferska, marglaga og almennilega spennandi mynd í þessum dúr er fágætt, en Prisoners er að öllum líkindum sú traustasta síðan kóreska brenglunin I Saw the Devil kom út.
-
Riddick er umdeilanlega sísta myndin í „þríleiknum“ og án efa sú hugmyndasnauðasta.
-
Á hjólandi hraða tekst henni að vera dáleiðandi, spennandi, sexí, snarklikkuð, manneskjulega sannleiksrík og huggulega blíð.
