Ævintýramynd
-
Rándýrt og ævintýralega flott ferðalag. Nolan’ískt blæti á gígantískum skala.
-
Supergirl hefur öll hráefnin til að vera aðeins meira en bara ‘hver önnur basic ofurhetjumyndin,’ en síðan reynist hún vera lítið meira en akkúrat það.
-
Jafnvel strangtrúaðir aðdáendur þáttanna eru ekki að missa af miklu.
-
Stundum er nóg að stíga út af bíói sem þessu með orðum sem rista ekki dýpra en: “Já, já. Þetta var ágætt flipp. Mér leiddist ekki.”
-
Project Hail Mary er svo gott sem ómótstæðileg mynd; líkleg til að hitta í mark hjá flestum í einhverjum mæli nema hugsanlega siðleysingjum og áhorfendum með ofnæmi fyrir geimmyndum.
-
Þegar allt er ofantalið er miklu meiri kátínu, fyndni og skemmtilegra rugl að finna í Anaconda frá ’97.
-
Ekki alveg á jafn slæmu eða sálarlausu stigi og (segjum) The Lion King rímeikið, en hættulega nálægt þeim radíus engu að síður.
-
Þessi þriðja steraða sci-fi Strumpamynd er í sjálfu sér brillerandi dæmi um James Cameron í sínu Cameron-legasta formi hingað til.
-
Kannski er skynsamlegra að leyfa bíóinu bara að stúta heilasellunum á meðan maður leyfir sér að skrækja og góla með öllu hinu jákvæða sem eftir stendur.
-
Hröð, orkumikil og hressandi skemmtun ofar öllu, og mikið bíó. Hún er líka frekar tilfinningalega þurr, svakalega stöppuð efnislega séð í bland við það að vera fræðilega býsna einföld í söguþræði en um allar trissur í útfærslu
-
Það er sennilega löngu orðið ljóst að bestu bíódagar þessara róbota séu nú að baki.
-
Til lengri tíma horft verður það kannski álitið listilega táknrænt hvað húmorinn í myndinni vísar merkilega oft í hægðir, hland og sársauka.
-
Bestu Apaplánetumyndirnar hafa alltaf verið þær sem setja hugmyndir og ádeilu í forgang yfir nokkurs konar sjónarspil.
-
Það er ekki oft sem má segja um rándýrar teiknimyndir að það sem liggur undir í sögunni er hvort að 14 ára stúlka fái hreinlega masterklassa taugaáfall eða ekki.
-
Telst það til vonbrigða þegar útkoma bíómyndar er fáránlega góð en ekki barasta brill?
-
Ofhlaðin og ofuralvarleg skrípóveisla af draugagangi, hamagangi og leti. Sísta mynd Draugabanananna.
-
Leiksigur Stone er óumdeilanlegur og þessi marglaga, súrrealíska og meinfyndna kvikmynd er frískandi bíó og það meira.
-
Þetta er allt mjög sætt, og sætt er vissulega mjög gott á meðan það er ekki ofsykrað.
-
Mynd sem þarf reglulega að upplifa aftur í kvkmyndahúsum. Hún er fokkin’ þrítug og eldist eins og glæstur Goldblum.
-
Farsinn dansar allur saman einhvern veginn í þunnildunum, þrátt fyrir allt.
-
Tommi og Jenni eiga að skemmta, fíflast og helst meiða hvorn annan – ekki mannssál áhorfenda.
-
Allt við þessa framleiðslu er kalkúlerað, töfralaust og stemningslaust.
-
WW84 hafði fína burði til þess að skara fram úr í hópi einsleitra ofurhetjumynda, en úr þessu hnoðast lítið meira en poppskemmtun sem rétt sniglast yfir meðallag.
-
Jahérna hér… Hvar á að byrja?
