Þrátt fyrir óþarflega sjálfumglaða titilinn og nokkuð áttavillta úrvinnslu er Lee Cronin’s The Mummy í rauninni hin fínasta ‘Evil Dead mynd‘

… með skvettu af The Exorcist, Poltergeist, Hereditary, Bring Her Back, klípu af Se7en og (jú, viti menn…) múmíumynd þarna einhvers staðar.

Það er alltaf ákveðin stemning í því að klára hrollvekju með orðunum „Hvað í fjandanum var ég að horfa á??“ nema í þessu tilfelli breytist sú spurning einmitt frekar í „Hversu margar myndir er ég eiginlega að horfa á?“ og enn fremur „Hvar er múmíumyndin mín!?“

Lee Cronin’s The Mummy er algjörlega fársjúk mynd sem verður aldrei leiðinleg eða tæmd á orku. Hún er líka annað hvort of metnaðarfull eða ekki nægilega metnaðarfull til að þessi blóðmjólkurhristingur hitti alveg í mark. En allt sem nær að hitta í mark er nógu mikil viðbjóðsveisla til að úr verði ekki of auðgleymd bíómynd eða dæmigerð. Hér er nóg um óþægindi en áhrifamestu óþægindin eru þau sem krauma undir rólegu köflunum.

Myndin er temmilega kaótísk, subbuleg, kjánaleg, skondin á köflum og sýnir frískandi einkenni annað slagið með þá rugluðu grunnhugmynd sem unnið er með. Það er líka oftast ákveðið trompsil í að segja hryllingssögur þar sem varnarlaus börn eru í brennidepli geggjuninnar, allavega ef vel er vandað til verka. Vandinn er vissulega vafinn inn í þá staðreynd að þessi Lee nokkur Cronin (sem áður gerði t.d. hina geggjuðu Evil Dead Rise, sem sýndi einmitt börn í hættu!) er sá að reyna að bera fram nokkrar bíómyndir í einni. Þetta væri ekki alslæmur eiginleiki ef allt kæmi betur heim og saman í framvindunni. Í staðinn er borinn fram líflegur en hálfbakaður smakkplatti.

Talandi um Cronin, svona fyrst að nafnið hans verður núna óhjákvæmilega alls staðar í skráningum þessarar myndar. En þessi hégómanálgun að smella nafninu í titil myndarinnar, með svona stutta ferilskrá og fátt um einkenni af einhverju viti enn. Þetta er agalegt lúkk… Myndin hefði líka geta farið ótal leiðir með þennan titil án þess að framleiðendur hefðu þurft að hafa áhyggjur af því að fólk væri of tengt heitinu út af myndunum með Brendan Fraser. Að vísu stoppaði svo sem ekki Tom Cruise frá því að gera mynd sem heitir ‘The Mummy’, þó aðsókn og afrakstur hafi blessunarlega sett stoppara á allt áframhald á þeim horbjóði.

Allavega…

Múmíumynd eða ekki, Evil Dead-ættuð mynd eða ekki; stundum verða skrípalega myrkar og fáránlegar aðstæður hjá viðkunnanlegum karakterum að nægilegri ástæðu til þess að festast í glápinu. Hérna er það kvikindisleg harmsaga af ósköp notalegri fjölskyldu sem upplifir vont endalaust versna. Það sem heldur stemningunni uppi í Lee Cronin’s The Mummy kemur í formi ákveðins óútreiknanleika og ekki síður frammistöðu flestra á skjánum, sem hvort tveggja lyftir óreiðunni ofar í notagildinu. Og vissulega sjokk/viðbjóðs-faktorinn, sem telur dátt þegar um svona steypustuð er að ræða.