Hvað gerist þegar einn af heimsins slökustu kvikmyndagerðarmönnum tileinkar sér málefni sem eru til þess gerð að efla og valídera fordómafulla stigmatíseringu og útlendingahatur?
Nákvæmlega það sem þú heldur; úr verður til afleit bíómynd sem er sérstaklega gerð til að stuða ‘woke-vinstrið’ (*dæs) og skilur eftir sig myglukennt eftirbragð. Nógu slæmt er það að hinn furðu afkastamikli en sífellt misheppnaði Uwe Boll hafi áður lengi gert heilan feril úr því að pirra aðdáendur tölvuleikja með aðlögunum sem var hverri annarri verri (t.a.m. House of the Dead, Alone in the Dark, Bloodrayne, Far Cry, Postal ofl. ofl.), þá hefur kauði fundið sér nýjan markhóp til að ögra.
Skýrasta merkið hjá Boll (sem skýtur, framleiðir, skrifar, leikstýrir og skítur á sig í flestu þessu) um að þetta væri mynd gerð til þess að trolla vitgranna pöpulinn kemur í formi upprunalega titilsins. Þegar myndin var í vinnslu gekk hún undir heitinu ‘The Dark Knight’…
Sjálfsagt væri hroðaverki eins og Citizen Vigilante viðbjargandi ef hægt væri að kreista einhverja ádeilu úr þessu eða í það allra minnsta harðsoðinni glæpamynd í anda Death Wish eða Taxi Driver ef væri þarna eitthvað afl í keyrslunni. Hins vegar er ómögulegt fyrir þessa bíómynd að losna við þennan angandi óþef sem fylgir henni úr góðri fjarlægð.
Markmið myndarinnar gengur alfarið út á það að vera flugbeitt ef ekki ‘stórhættuleg’, eins og hún sé að koma inn á einhvern heilagan sannleika og daðri við hugmyndir sem Hollywood-myndir þora ekki að snerta. Nema hvað, myndin er ekkert hættulegri eða beittari en öskrandi, froðufellandi unglingur að væla í sínum manosphere-helli um hvað heimurinn er ósanngjarn út af jaðarhópum, að sé verið að kúga litla, hvíta manninn og að allir útlendingar og innflytjendur séu undantekningarlaust undirstaða vandamála heimsins. Citizen Vigilante gerir hvað mest úr því að blammera um mál innflytjenda, sem er sérstaklega spes í ljósi þess að skikkjulausa ameríska ’hetja’ myndarinnar, sem þykist vera að ná fram réttlætinu sem dómskerfið klikkar á, er einnig innflytjandi…
Farsagangurinn semur sig sjálfan.
Strax í upphafi myndarinnar má halda að Citizen Vigilante sé algjört grín, eiginlega spoof-mynd líkust, þegar hún hefst á skoti af stórborg með yfirskriftinni: “EUROPE”.
Ah, einmitt. Stórborgin Evrópa!
Það er pínu eins og Boll – sem nota bene er þjóðverji – hafi reynt að setja sig í spor ‘Heimska Bandaríkjamannsins(™)’ við vinnslu þessa gjörnings. Ef þannig vildi til að Citizen Vigilante væri satíra *gegn* þessu rausi sem hún predikar, þá væri þetta næstum því bærilega kjörkuð ræma. Uwe Boll hefur samt ekki hæfnina til þess að skilja hvað eru undirtónar og hvað eru öskrandi yfirtónar. Ekkert frekar en að honum virðist vera nokkuð sama um hvað telst til ásættanlegrar klippingar og samsetningar í hasarsenum og hvað ekki. Vont versnar enn fremur í ljósi þess að myndin er stappfull af senum og endurtekningum sem steindrepa allt flæði. Kostirnir hrannast ekkert heldur upp í blóðsúthellingunum þegar gínur og gervibúkar eru auðgreinanlegir í hasarsenum. Til að ítreka, hráefnin í pönnusteikta paródíu eru öll þarna til staðar.
Svo er það Armie Hammer, sem reynir að klóra sér úr margra ára slaufun aftur í sviðsljósið með þessu burðarhlutverki. Eins og það sé ekki nógu slæmt lúkk að þurfa að þiggja boð í Uwe Boll-mynd til að geta borgað reikninga, er það enn verra lúkk að þiggja boð í Uwe Boll-mynd sem meinta endurkomu. Eitt er samt ótrúlegt; Hammer er ekki ÞAÐ slæmur í þessari mynd, enda greinilega ýmsa fjöruna sopið með ágætis rullum hér áður fyrr. Hammer er augljóslega að reyna að taka hlutverkið og material’ið alvarlega, sem kannski naumlega bjargar stökum atriðum með löngu millibili, en gerir heildarsvip þessarar mislukkuðu óskhyggju- og útrásarmyndar þeim mun skrípalegri.
Ef við tökum burt alla gelgjuspeki myndarinnar um kúgun, réttlæti, dómskerfið, fasistavöld og fleira slíkt sundurlaust sull, þá stendur eftir bara skraufþurr, teygð og með öllu móti ótrúverðug spennumynd. Hún er ekki nógu metnaðarfull eða einlæg í hræsninni til þess að hægt sé að hlæja að henni og hún er alls ekki nógu dýnamísk eða stílísk í vitfirringunni til að vera eftirminnileg. Það mesta sem upp úr stendur alla lengdina er hversu skrautlega ósvalur Hammer er í sinni rúllukragapeysu.
