Ein skemmtilegasta staðreyndin í tengslum við kvikmyndagerð síðustu ára er eflaust sú að leikarar og fleiri úr tökuliðinu voru síendurtekið að villast á Backrooms settinu. Það gæti að minnsta kosti ekki verið meira við hæfi, en þar að auki telst það til sturlaðrar staðreyndar að leikstjórinn Kane Parsons var aðeins 19 ára gamall á meðan hann sat við stjórnvölinn á sinni fyrstu kvikmynd, eftir að hafa gefið út heimaunnar stuttmyndir í einhvern árafjölda.
Sumir flýta sér hægt og byggja upp sín sérsvið yfir margra ára bil, aðrir mastera efnissköpun og niðurneglt hugmyndaflug eins og það sé meðfædd köllun í lífinu. Þessi 10 milljón dollara frumraun Parsons á hvíta tjaldinu, með stuðningi frá A24 og kunnugum nöfnum í framleiðsluteyminu (þ.á.m. James Wan, Osgood Perkins, Shawn Levy ofl.), komst allavega beinustu leið í sögubækur hryllingsmynda síðari ára. Backrooms hefur vakið heimsathygli og skilað brandaralegu magni seðla í peningakassann. Jafnvel ef þetta væri glötuð ræma er ómögulegt að dást ekki smávegis að þessari rakettuþróun unga kvikmyndagerðarmannsins og hvað hann hefur miðað hátt með litlu.
Það leyndi sér ekki að Backrooms lenti í kvikmyndahúsum með miklum látum og gífurlegu ‘hæpi’. Stuttmyndirnar frá Parsons hafa hrellt ófáu einstaklingana og með kvikmyndinni er ímyndunaraflið allt annað en tómt þó svo að tómleg rými séu allsráðandi. Hvort upp úr standi virkilega góð ræma má deila um lengi. Í allra versta falli er þetta einstök og umræðuverð tilraun til nýjungar á markaði hryllingsmynda. Í besta falli ótrúlega töff og truflandi æfing í konseptum sem á eftir að opna fullt af dyrum í framtíðinni.
Backrooms er hressandi, skemmtilega abstrakt á tíðum og leikur sér að ýmsum pælingum sem spila með huggulega sálfræði og mannlegan breyskleika; eins og tilfinningalegan flótta, þurrar leifar neysluhyggju, andlegar og bókstaflegar innrammanir. Það er ekkert amatör-legt við andrúmsloftið og samsetninguna. Leikstjórnin hjá Parsons geislar nefnilega af sjokkerandi sjálfsöryggi og mátulega miklum óþægindum. Innihaldslega séð er ýmist ábótavant í vissri persónudýnamík og þegar líður á aftasta hluta myndarinnar verða gallsúrar og galnar hugmyndir afskaplega kraftlausar, og jafnvel hallærislegar – veltandi auðvitað á því hvað fríkar út hvern áhorfanda og hvað ekki. Kraftmestu mómentin koma þó í formi svokallaðra ‘found footage’ sena en á þeim tímum magnast drunginn og rúmgóða innilokunarkenndin fullkomlega.
Sem æfing í súrrealisma, frumlegum lýsingum og sviðsmyndum, drungalegum pælingum og illgreinanlegu martraðarfóðri er heilmikið til að dást að en erfiðara er að mæla með heildarpakkanum öllum. Hverju sigurmarki fylgir eitt feilspor og það lýsir ágætlega flæði og áhrifum myndarinnar. Backrooms er algjörlega þess virði að sjá og helst í þögn og myrkri. Vinsældir hennar eru ekki óskiljanlegar þó handritið hefði alveg mátt þola lengri tíma í ofninum, og meira hefði mátt gera með svona skothelt lítið lið góðra leikara.
Það verður að vísu fróðlegt og forvitnilegt að sjá hvað verður gert úr grunnhugmyndinni seinna meir þegar óhjákvæmilegu framhaldsmyndirnar líta dagsins ljós. Parsons hefur ástríðuna og getuna. Næsta skref er að vinna með sterkara handrit.
