Auðgleymdar ferðir í bíóið eru því miður alltaf algengari heldur en þessar sem skara fram úr, og þannig er það á hverju ári. Þess vegna met ég það mikils þegar ég sé eitthvað sem hittir beint í litla, nöldrandi nördahjartað mitt og þess vegna elska ég þá hugmynd að koma með gamlar, sígildar myndir í bíó aftur. Þá er einmitt hægt að njóta þeirra eins og var alltaf ætlast til, þótt það sé alltaf betra að horfa á Star Wars-mynd á risastóru tjaldi með miklum hávaða, þá er takmarkað hversu oft maður nennir að eyða tíma í fyrstu myndina af hinum margumtalaða prequel-þríleik, The Phantom Menace.
Ef fólk þarf í alvörunni að spyrja sig hvers vegna Star Wars-myndirnar eru gefnar út enn einu sinni í bíó, með tæknilegum nýjungum, þá greinilega hefur það ekki náð tökum á hugtakinu „kapítalismi.“ Áður en lengra er haldið mæli ég ágætlega með heimildarmyndinni The People vs. George Lucas, sem segir mestallt sem segja þarf um hrörnun seríunnar. Red Letter Media er líka meira eða minna búinn að loka allri Star Wars-umræðunni, en hann hafði líka meira en fjóra klukkutíma til þess að útskýra (í óhugnanlegum smáatriðum) hvers vegna merkið er löngu orðið ónýtt.
Það er ekki hægt að segja neitt um þessa mynd sem hefur ekki verið sagt hundrað þúsund sinnum áður, enda er hún þekkt sem einhver stærstu vonbrigði í kvikmyndasögunni út frá nördakúltúr. Eftir sextán ára bið bjuggust aðdáendur við vönduðu verki en frekar ákvað George Lucas að lemja þá í fésið í tvo tíma með dótageimflaug á meðan hann röflar um viðskiptadeilur með hátíðnirödd. Margt af þessu er auðvitað hæperból, en því miður er enn mikið til í þessu.
Gamla trilógían var kannski ekki fullkomin en hún hitti á réttu nóturnar og gaf manni sögu sem gerðist í dásamlegum heimi, með skemmtilegum persónum og heilmiklu fjöri. Svo kom loksins fyrsta myndin í nýja þríleiknum, sem var illa skrifuð, þvæld og óspennandi brellusúpa sem gengur mestmegnis út á það að selja leikföng, þrátt fyrir að vera einhver pólitískasta fjölskylduævintýra(stríðs?)mynd sem hefur nokkurn tíma borið þekkt vörumerki. Hinar tvær myndirnar voru töluvert skárri. Hvor með sín móment af kjánahrolli, en framhaldskaflinn er miklu hnitmiðaðri bíómynd og Revenge of the Sith (sama hvað netverjar segja!) er frábær Star Wars mynd.
En stóra spurningin tengist náttúrlega helsta aðdragandanum fyrir nýju bíóútgáfunni: „Er þrívíddin góð?“
Skiptir það máli? Slök bíómynd hættir ekki að vera slök þótt sjónræna gildið sé örlítið betra. Og ef þú þolir ekki þrívídd, þá fer þetta einungis versnandi. Það er ótalmargt í The Phantom Menace sem ég get samviskusamlega kallað slappt ef ekki óásættanlegt; t.d. skelfilega ófókuseraði fyrsti hálftíminn, slapstick-húmorinn í Jar Jar (neglur-á-töflu…) Binks, pínlega dýptarleysi karaktera, samtölin sem hljóma allt annað en eðlilega (meira að segja út frá mælikvarða geimóperu handa krökkum), óathyglisverði söguþráðurinn, talsmátinn í Jar Jar Binks, grautþunna fimleikaillmennið, tilgangslausu fataskipti drottningarinnar og síðast en ekki síst sú staðreynd að Jar Jar Binks getur ómögulega leyft sér að hverfa í bakgrunninn þegar hann kemur atriðum ekkert við. Í staðinn þarf hann semsagt nauðsynlega að láta vita af sér með sálarkveljandi smábarnahúmor með óþolandi rödd ofan í allt annað.
Þessi mynd verður samt aldrei, ALDREI léleg, enda of metnaðarfull til þess. Það jákvæðasta sem ég get sagt er að nóg virðist um að vera á þessum tveimur tímum. Podrace-keppnin er óneitanlega öflug hasarsena, sviðsmyndirnar eru margar flottar og tökustaðir fallegir. Tónlistin rúlar og hljóðbrellur alveg upp á tíu, sem gerir það að verkum að myndin fengi alltaf miðjumoðseinkunn þó svo að myndin væri algjör horbjóður.
Þess að auki tekst Liam Neeson að láta sínar stirðu línur hljóma eitthvað viskulega sannfærandi, enda er þessi naglharði töffari sá eini í allri myndinni sem rís upp óniðurlægður eftir þessa mynd. Ókei, það er fullharkalega orðað, enda aldrei beinlínis slæmt lúkk fyrir leikara að landa Star Wars mynd. Má reyndar segja að Natalie Portman skíni alveg prýðilega þótt þetta verði örugglega alltaf furðulegasta (dual-)hlutverkið á ferlinum hennar. Ewan McGregor sleppur fyrir horn líka því hann fær það skemmtilega djobb að annaðhvort vera viðstaddur sem skraut eða taka virkan þátt í hasarnum. Hvað söguna sjálfa varðar kemur Obi-Wan henni lítið við í þessum kafla, sem er nokkuð góður díll, en það breytist auðvitað allt í næstu lotu.
Besta senan:
Duel of the Fates. Jafnvel ef þú lokar augunum.
