Mig langaði til að elska The Virgin Suicides af öllu mínu hjarta, og langar enn. Í kringum þann tíma sem myndin var nýkomin út hafði ég heyrt svo margar sögur um hversu grípandi, eftirminnileg og sorgleg hún væri. Sem hún er að vísu, en sagan er þar varla sögð nema hálf. Ég stóðst ekki mátið að kaupa mér myndina á DVD og var spenntur að sjá hvað dóttir Guðföðursins, Sofia Coppola, myndi gera með sína fyrstu mynd. Niðurstaðan skildi mig eftir heldur tóman, hrærðan og ef til vill þunglyndari heldur en margar hverjar persónur myndarinnar. Ég náði skilaboðunum og mér finnst margt vera mjög jákvætt við myndræna- og frásagnarstílinn, en almennt fannst mér alveg þurft að hræra betur til í innihaldinu.
Ég veit varla hvar ég á að byrja. Í fyrsta lagi þá er myndin undarlega grípandi og aðdáunarverð, en á móti er sjálf frásögnin alveg úti á þekju. Handritið skiptir sífellt um stefnu og sjónarhorn – ekki á jákvæðan hátt – og nær heldur ekki að átta sig á því hverjar eru aðalpersónur myndarinnar. Ekki voru það systurnar (Kirsten Dunst og co.) sem sagan gekk út á, því þær fengu engan skýran fókus (sem var kannski tilgangurinn. Engu að síður, þá fannst mér það ekki virka). Ekki voru það strákarnir sem bjuggu á móti þeim því þeir birtast mjög óreglulega út alla myndina og hverfa m.a.s. alveg í kringum miðkaflann. Ekki voru það heldur foreldrarnir því þeir voru mjög einhliða, svona nokkurn veginn eins og flestir unglingar með hormónaköst líta á sína eigin foreldra. Svo gat það heldur ekki verið sögumaðurinn (Giovanni Ribisi) því við fáum aldrei að vita hver hann er! Ég er heldur ekki alveg að fatta tilganginn með Josh Hartnett í myndinni. Hann er kynntur til leiks eftir hálftíma en hverfur svo bara sporlaust. Eflaust er það tilgangurinn; hvað sum sambönd eru hverful. En þetta kemur meira út eins og uppfylling sem bætir litlu nýju við.
Myndin er byggð á samnefndri bók, en skildi bókin hafa sömu galla þá er það mjög sundurlaus bók. Ef ekki, þá hefur Sofia litla tætt hana alveg í sig. Það eru vissulega sorgleg atvik sem bregða fyrir í sögunni og þau skildu ýmislegt eftir sig en mér leið samt aldrei eins og ég væri tilfinningalega tengdur persónunum. Persónusköpun systrana var alltof óljós, foreldrarnir voru leiðinlegir og strákarnir fengu svo litla athygli að maður þekkti varla nöfnin á þeim. Það sem virkaði á mig voru leikararnir og tónlistin, þar sem ég er mikill aðdáandi Air. En meira segja fannst mér franski dúettinn geta gert miklu, miklu betri tónlist. Score’ið hjálpar flæðinu og setur sterkan svip á heildarverkið en hún er líka óvenjulega kraftlaus, miðað við talent dúettsins.
Kannski þurfti Sofia aðeins að finna taktinn sinn áður en hún fór að demba sér út í Lost in Translation, sem ég skal tvímælalaust kalla meistaraverk – og satt að segja einu myndina eftir hana sem ég get enn kallað vel heppnaða og virkilega góða. Leikstýran er greinilega mikið fyrir það að prufa ýmislegt nýtt og föndra sig áfram, sem er alltaf góður hlutur, en hérna feilar hún allavega á því að gera áhugavert efni… áhugaverðara, og mörgum tækifærum er sóað til að stúdera ýmsar þemur. Einnig fór það svolítið í mig hvað myndin talar mikið niður til unglinga. Ég veit að unglingar eru ekki alltaf viðkunnanlegustu manneskjur í heimi, en hérna er alveg verið að stinga heilu hópana í bakið. Þetta finnst mér strika alveg undir helsta vandamálið, sem er að hún veit ekkert hvar fókusinn liggur. Hvernig finnum við til með karakterum sem við komumst sjaldan almennilega inn í kollinn á, þegar allt er ofantalið?
Mér finnst eins og það sé mikið beittari mynd innifalin í þessu öllu saman sem reyndi að troða sér í gegnum framleiðsluna en skilaði sér í brotum. Hún er vel forvitnileg, metnaðarfull að vissu leyti, júník að vissu leyti í óreiðu sinni (sem minnir á marga unglinga…) og óaðfinnanlega leikin. Það ætti svosem alveg að gera hana vel þess virði að sjá á endanum, og vissulega aðdáunarverða hvað draumkennda andrúmsloftið varðar. Það situr alveg í manni. Óneitanlega.
Kannski mun þetta allt smella á þriðja áhorfi og ég næ loksins að elska hana. En að svo stöddu súmmera ég blendnu tilfinningarnar í einlæga sexu.
Besta senan:
Reveal-ið í endann. Laumulega gróft.
