Gaman(með drama-)mynd
-
Afþreyingargildið vantar ekki en myndin virkar betur sem karaktersaga heldur en hasarmynd sem þarf að tikka í ákveðin box.
-
Project Hail Mary er svo gott sem ómótstæðileg mynd; líkleg til að hitta í mark hjá flestum í einhverjum mæli nema hugsanlega siðleysingjum og áhorfendum með ofnæmi fyrir geimmyndum.
-
Sprellifandi, klók og júník pólitísk satíra, drifin af þrususpennandi hlaupagangi, eltingarleikjum, hvassri ádeilu, athyglisverðum persónuþróunum og einkennilega kómískri stemningu.
-
Dásamlega klínískur absúrdleiki sem lekur af hvössum hversdagsleika.
-
Hnyttin, beitt og grilluð saga sem er vel furðuferðalagsins virði.
-
Stundum geta kvikmyndir sem hljóma eins og ódýrt, svonefnt „lyftu-pitch“ í plottlýsingum haft miklu, miklu meira fram að færa.
-
Þessi svarthvíta kvikmyndanördastemning er ekki allra, en vönduð og skemmtileg er hún. „Biopic“ af betri gerðinni.
-
Aaron Sorkin, hinn virti og sífellt hvassi bandaríski handritshöfundur, er algjörlega engum líkur þegar kemur að því að rífa kjaft með skrifum sínum, að minnsta kosti ekki síðan David nokkur Mamet var upp á sitt besta.
-
Stundum er ágætt bara best og ágæti Agnesar verður svo sannarlega ekki rifið frá henni.
-
Myndin lítur vel út og reynist jafnframt vera skemmtilega víruð, tilraunakennd og abstrakt.
-
Já, takk! Meira svona, Benedikt!
-
Myndin virkar best sem furðuleg (en á tíðum pínlega klisjukennd) saga af ólíkum félögum sem vilja ofar öllu sjá drauma sína rætast.
-
Stundum getur sannsögulegur tragikómískur farsi verið ótrúlegri en margur skáldskapur.
-
Mannfræðingurinn Adi flytur í fátækasta hverfi Búkarest til að skrifa um manele-tónlist eftir að kærasta hans yfirgefur hann. Í hverfinu kynnist hann fyrrverandi fanga, Alberto, og eftir að óvænt tengsl myndast þeirra á milli eru mennirnir komnir í ástarsamband, og sambúð seinna meir. Adi er sannfærður um að þetta verði bara fínasta tilbreyting en Alberto…
-
Ég er viss um að það sé einhvers staðar hress, mannleg og eflaust hugguleg mynd til hjá Sigurði Antoni. En þetta er ekki hún.
-
Lágstemmdari en fyrri, en þroskaðri, fyndnari og skuggalega grípandi mynd sem skoðar minningar og dekkri hliðar nostalgíu.
-
Handritið snertir, bæði með grimmd og blíðu, á lönguninni eftir samstöðu og umburðarlyndi jafnt sem baráttunni við tengslaeysi, sundrung og óraunhæfar væntingar.
-
Þrumugóð aðlögun verður að frábærri afþreyingu um hugrekki og samvinnu með sameiningu Scotts, handritsins og leikaranna.
-
Apatow hefur áður kafað aðeins dýpra ofan í líf einstaklings sem neitar að fullorðnast, þema sem virðist vera honum afar hugleikið.
-
Magic Mike XXL skilar mestu af því sem hún lofar. Meira svo en fyrri myndin.
-
Húmorinn má vera volgur en Bakk finnur fótfestu í manneskjulegum væb.
-
Myndin er soddan hálfbökuð karakterstúdía, með litla hlýju en þó mikla sál.
-
Þetta jafnast út á þann veg að vera bæði fínt og flatt innlit til Flateyris.
-
Ekkert sérstök, en fín. Bragðgóð, en ekki góð.
