Hin stórvinsæla (og að margra mati sígilda) The Mask var á meðal fyrstu myndanna til að koma gúmmíkarlinum Jim Carrey á kortið og skjóta honum hátt upp á stjörnuhimininn. Ekki nóg með það, heldur markaði þetta jafnframt fyrsta stóra hlutverkið fyrir Cameron Diaz, sem á þarna ógleymanlega innkomu. 

Sjálfstæða Carry-lausa framhald þeirrar myndar var… vægast sagt ekki jafn vinsæl eða umtöluð og forverinn, og af gildri ástæðu.

Frá útgáfu hefur sú mynd oft verið talin með verri myndum síðustu tuttugu ára, ef ekki allra tíma. Mætti jafnvel fullyrða að ónefndur einstaklingur við míkrafóninn líki þessa framhaldsmynd við opið sár.

Merkilegt nokk, þá tókst Bíófíklum að finna Íslendinga sem hefur ekki alfarið slæma hluti að segja um Son of the Mask. Það er enginn annar en fastagesturinn Einar Michaelsson, sem fram að þessu hefur glatt hlustendur með þekkingu sinni á Star Wars heiminum, og síðan bíóséníið Hafsteinn Hugi Laxdal eða ‘Haffi Lax. Það var frumkvæði Einars að vaða skammarlaust í stúderingu á báðum myndunum um The Mask. Þó er ekki hægt að lofa því að annar stjórnenda Bíófíkla hafi verið Einari þakklátur fyrir að horfast í augu við gamlar (og nýjar) erfiðar minningar af myndinni þar sem Jamie Kennedy tók við Grímunni af Jim Carrey. 

Þá má sömuleiðis deila um það hvort fyrri myndin eldist einu sinni vel. Eða hvað?

Best er þá að hlustandi smelli á sig grímuna, snúi sér í marga hringi og taki opnum örmum á móti þessum skrípaleik Bíófíkla, og sýni samstöðu í fagnaði nostalgíunnar og ekki síður þjáningunni.