Ef Get Hard væri einstaklingur þá myndi hann margsinnis opna samræður með tuggunni „Ég er ekki beinlínis rasískur, en…“, eða gæinn sem segir að það sé í lagi að segja síendurtekið leiðinlega brandara um stereótýpur, undir yfirskriftinni að það sé í lagi vegna þess að hann eigi kunningja úr minnihlutahópi.
Þetta er einföld og sem betur fer meinlaus ræma en grynnri, vandræðalegri, ófyndnari og fyrirsjáanlegri en hún virðist ætla sér að vera. Sniðuga taktíkin hennar gegn því að vera fordómafull og niðrandi á yfirborðinu er að kommenta reglulega á það, þangað til að hún tapar sér enn fremur í úreltum gangsta-bröndurum og barnaskap sem m.a.s. Rob Schneider tæklaði betur í hinni lítt séðu (og hlandvolgu) Big Stan, sem Get Hard sækir (segjum óvæntan…) „innblástur“ í. Ef ekki þá hverfur hún allavega í þann skugga, og ef grínmynd með Rob Shneider er farinn að lúkka eins og betri kosturinn af einhverju tvennu, þá hefur eitthvað alvarlega farið úrskeiðis í lífinu.
Will Ferrell er gæi sem maður kann alltaf að meta fyrir það sem maður veit og hefur séð oft að hann getur en eins og vitað er er auðvelt að langa til að finna Off-takkann á honum þegar efninu er ekkert meira viðbjargandi heldur en löngum, lélegum grínþætti með dósahljóm til uppfyllinga. Hér er hann svona mitt á milli; kannski ekki alveg Kicking & Screaming/Land of the Lost-slæmur en skíthæll sem er lúinn og ófyndinn er bara ekkert annað en skíthæll. Lukkulega græðir hann samt slatta á samleiknum með Kevin Hart, sem virðist staðfesta það að þeir tveir saman eigi miklu, miklu fyndnari mynd í sér, og miklu fyndnari mynd skilið.
Hart er sprækur og aðeins tónaðri niður í ofvirkninni. En tveir háværir grínistar geta lítið gert ef handritið samanstendur af einum löngum brandara og pínlegum uppákomum. Það vantar alla ádeiluna, einhvern óútreiknanleika og í rauninni mest allt sem gerir bjánalega grínmynd eitthvað eftirminnilega.
Það eru betri grínmyndir þarna úti, einhvers staðar, og á meðan maður slyast ekki til að kíkja á Mall Cop 2, Hot Tub Time Machine 2 eða Hot Pursuit og getur ekkert komið sér úr því er Get Hard léttilega glettið gláp sem skilur absolút ekkert eftir sig. Á fáeinum dögum er það í lagi en þótt Ferrell og Hart geta verið óþolandi í sprettum eiga þeir betra efni í sér saman en þetta.
