Category: Íslensk mynd
-
Myndin er soddan hálfbökuð karakterstúdía, með litla hlýju en þó mikla sál.
-
Ef budget-ið er strípað burt er hér einfaldlega ekkert annað en fínustu leikarar í Löggu- og bófaleik sem fer beint eftir reglubókinni.
-
Afinn sjálfur er næstum því þess virði, myndin ekki.
-
Þetta jafnast út á þann veg að vera bæði fínt og flatt innlit til Flateyris.
-
Raunsæ, áhrifarík, heillandi, hugrökk og á alla vegu vönduð kvikmynd, stappfull af leiksigrum og minnisstæðum mómentum.
-
Ég gef myndinni smá klapp fyrir að kynna mér fyrir hugtakinu „Continuity tourette“.
-
Hún hljómar vel, lítur vel út og er fullvel leikin til að ekki sé hægt að kalla hana áhrifaríka.
-
Ef fólk kann meta eins og hálfs tíma langt „ekkert“ þá væri þetta afar framandi val.
-
Út myndina sat ég frosinn með sama svip allan tímann, mitt á milli þess að gretta mig og gapa í einu lagi.
-
Þetta reddast virðist ekkert vita hvert hún ætlar fyrr en í lokakaflanum og á því bili var ég alveg búinn að stimpla mig út.
-
Ég vildi að ég gæti mælt með þessu, bara til að geta ímyndað mér betri framtíð fyrir svona abstrakt bíótilraunir á okkar landi,
-
Það jákvæðasta sem myndin gerði var að minna mig á hversu ótrúlega góður leikari Brian Cox er.
-
Án Ólafs væri engin mynd og ef innihaldið hefði jafnast á við það sem hann leggur á sig fyrir hlutverkið, þá væri myndin álíka meiriháttar og frammistaðan.
-
Ekki kúl, Reynir. Ekki kúl.
-
Fokking góður skítur!
-
Lúin æfing í stefnuleysi…
-
Bjarnfreðarson er ein best heppnaða íslenska kvikmynd (bæði í flokki gríns og drama) sem ég hef séð í mörg ár.
-
Eitt það ferskasta sem hefur komið frá okkur Íslendingum síðan að Sódóma kom út. En svona í alvörunni, segir það eitthvað mikið?
-
Pínlega flatur farsagangur, með minimal farsa.
-
Það er erfitt að meta hvort það sé bara efnið sjálft sem misstígur sig eða einfaldlega leikstjórnin.























